หลุมฝังศพที่ซวนเทียนหมิงเตรียมไว้ส ำหรับเหยำซื่อนั้นไม่อำจถือว่ำงดงำมแต่มันก็ยังค่อนข้ำงดี สถำนที่นั้นได้รับกำรคัดเลือกจำกเฟิงจินหยวนและอยู่ใกล้แหล่งน ้ำ มีต้นไม้ใกล้เคียง ในทะเลทรำยสถำนที่ประเภทนี้หำยำกมำกบำนซูขี่อูฐข้ำงนำงเพื่อปกป้องนำงในขณะที่ขี่อูฐผ่ำนทะเลทรำยอย่ำงรวดเร็วเขำแนะน ำนำงว่ำ “ถ้ำคุณหนูรู้สึกไม่สบำยใจจริง ๆ ก็แค่ร้องไห้ออกมำ หรือแค่คิดว่ำนำงปฏิบัติต่อคุณหนูอย่ำงไรในอดีต และท ำไมนำงถึงตำย สำเหตุของปัญหำนี้คือสิ่งที่นำงเลือกเอง ถ้ำนำงอยู่ในเมืองหลวงอย่ำงเชื่อฟัง และถ้ำนำงจ ำบุตรสำวของนำงไม่ได้และไม่ได้น ำเสี่ยวหยำมำภำคใต้เพื่อแอบอ้ำงเป็นคุณหนู นำงคงไม่พบกับจุดจบเช่นนี้ คุณหนูไม่ได้เป็นหนี้นำง ไม่จ ำเป็นต้องรู้สึกผิดขอรับ”ในขณะที่เขำกล่ำวทั้งสองก็มำถึงแหล่งน ้ำแล้ว เฟิงหยูเองเชื่อเช่นกันว่ำนำงจะร้องไห้ แต่นำงก็พบเมื่อนำงเผชิญหน้ำกับหลุมฝังศพที่เด่นชัด จิตใจของนำงก็สงบนิ่ง แม้แต่ควำมเจ็บปวดจำกสถำนกำรณ์ที่เกิดขึ้นกับเหยำซื่อก็กลับมำนำงลงจำกอูฐของนำงและเดินไปข้ำงหน้ำจนถึงหลุมฝังศพของเหยำซื่อจำกนั้นนำงตอบกลับบำนซู นำงกล่ำวว่ำ “ข้ำไม่เคยรู้สึกผิดกับนำงเลย ในฐำนะที่เป็นบุตรสำวของนำง ข้ำเชื่อว่ำข้ำได้ท ำทุกอย่ำงเท่ำที่จะเป็นไปได้แล้ว แต่บำนซู เจ้ำต้องรู้ว่ำนำงคือมำรดำของข้ำ มีกำรผูกพันทำงสำยเลือดที่ไม่อำจหยั่งรู้ได้ระหว่ำงคนผู้นั้นกับ
ร่ำงกำยนี้ แม้ว่ำเรำจะไม่มีควำมผูกพันทำงอำ
