จ้ำบ่อย ๆ แม้ว่ำข้ำจะกลับไปที่เมืองหลวง แต่ข้ำก็จะมำค ำนับเสมอ สิ่งต่ำง ๆ เป็นเรื่องยำกเสมอ และนี่อำจเป็นโชคชะตำของเรำ นี่เป็นชะตำกรรมที่ตื้นเขินระหว่ำงเจ้ำกับข้ำ”หลังจำกพูดจบแล้วนำงลุกขึ้นยืนแล้วมองดูหลุมศพครั้งสุดท้ำยจำกนั้นนำงก็หันหลังกลับด้วยท่ำทำงที่แน่วแน่อย่ำงไรก็ตำมนำงพบว่ำมีชำยคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีม่วงยืนอยู่ข้ำงหลังนำงไม่ไกลทรำยในทะเลทรำยถูกเตะขึ้น และลมท ำให้เส้นผมด ำคล ้ำของเขำพริ้วไหวไปตำมสำยลมและซ่อนตัวในลักษณะที่น่ำเบื่อเฟิงหยูเองสะอื้นนำงไม่แม้แต่จะร้องไห้ต่อหน้ำหลุมศพของเหยำซื่อ อย่ำงไรก็ตำมเมื่อนำงเห็นเขำอีกครั้ง นำงรู้สึกว่ำนำงไม่สำมำรถควบคุมอำรมณ์ของนำงได้ ริมฝีปำกของนำงเบะออก เพรำะสีหน้ำที่ดูน่ำสงสำรก็ปรำกฏบนใบหน้ำของนำงซวนเทียนหมิงก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและดึงนำงเข้ำสู่อ้อมกอดของเขำเขำเห็นร่ำงของบำนซูวูบวำบไปมำ จำกนั้นก็หำยไปทิ้งทั้งสองอยู่ในแหล่งน ้ำ เสียงร้องไห้ดังขึ้นและในที่สุดก็กลำยเป็นควำมเศร้ำโศกนำงจ ำไม่ได้ว่ำนำงร้องไห้จนหลับในอ้อมกอดของซวนเทียนหมิงได้อย่ำงไรนำงเพิ่งรู้ว่ำนำงมีควำมฝันที่ยำวนำนมำก ในควำมฝันนี้นำงกลับไปยังโลกก่อนหน้ำของนำง ถึงเวลำที่มำรดำของนำงยืนอยู่ต่อหน้ำนำงด้วยรอยยิ้ม ท้องของนำงกลมมำกขณะที่นำงพูดกับนำง
ด้วยควำมดีใจ “อำเองลองเดำดู มีน้องชำยหรือน้องสำวอยู่ในท้องของแม่กันแน่”นำงตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใส“คุณปู่บอกหนูแล้ว เขำเป็นน้องชำย!”ม
