ำรดำของนำงยิ้มอย่ำงสดใส“ถูกต้อง ! มันเป็นน้องชำยที่น่ำรักอำเอง หนูต้องดูแลน้องชำยของหนูในอนำคต”นำงเห่อน้องชำยของนำงจริงๆ แต่ใครจะรู้ว่ำมำรดำของนำงจะไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเห็นน้องชำยของนำงเกิดควำมฝันนี้ผ่ำนไปในควำมมึนงงและตำมมำด้วยใบหน้ำที่เหมือนกับของนำง กำรสวมใส่เสื้อผ้ำโบรำณที่มีเนื้อผ้ำหยำบ ๆ และสีเทำนำงดูเหมือนจะอำยุ 12 ปี และท่ำทำงของนำงดื้อรั้นและไม่ยอมนำงเรียกว่ำจิตใต้ส ำนึก“เจ้ำคือเฟิงหยูเอง ! ”คนผู้นั้นผงกหัวด้วยสีหน้ำอ่อนเพลียนำงไม่ดูเศร้ำหมองหรือมีควำมสุข แม้แต่ตอนที่นำงบอกนำงเรื่องเหยำซื่อเสียชีวิต เฟิงหยูเองก็พยักหน้ำอย่ำงเย็นชำโดยไม่เปลี่ยนพฤติกรรม แต่นำงก็ยังกล่ำวว่ำ“ข้ำไม่โทษเจ้ำ หำกนำงไม่สำมำรถปรับเปลี่ยนควำมคิดของตนเองผลสุดท้ำยก็คือกำรถูกก ำจัด เจ้ำท ำได้ดีมำก ขอบคุณเจ้ำมำก”นำงตื่นขึ้นมำด้วยค ำขอบคุณนี้และนำงก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
สถำนที่ที่นำงอยู่คือที่พักในเมืองชำปิงที่ซวนเทียนหมิงอำศัยอยู่เมื่อนำงลุกขึ้น วังซวนได้ยินกำรเคลื่อนไหวของนำงจำกห้องด้ำนนอกและเข้ำมำอย่ำงรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ำเฟิงหยูเองตื่นแล้ว นำงก็มีควำมสุขมำกและถำมอย่ำงรวดเร็ว “คุณหนูหิวหรือไม่เจ้ำคะ ? คุณหนูนอนมำสองวันเต็ม ๆ เจ้ำค่ะ””สองวัน? มันนำนขนำดนั้นแล้วหรือ ? ” เฟิงหยูเองรู้สึกสับสนเล็กน้อยแล้วถำมว่ำ “ซวนเทียนหมิงอยู่ที่ไหน ? ”“พระองค์ไปยังค่ำยทหำรมันอยู่นอกประตูทำงใต้ของเมือง มันอยู่ไม่ไกล
