เจ้ำค่ะ” วังซวนเดินไปข้ำงหน้ำเพื่อช่วยประคองนำงและปล่อยให้นำงพิงเตียง จำกนั้นนำงจึงรีบออกไปข้ำงนอกเพื่อให้บ่ำวรับใช้เตรียมโจ๊กให้นำงเฟิงหยูเองไม่อยำกอำหำรมำกนักแต่นำงก็ยังหิวอยู่ นำงลุกขึ้นและกิน ก่อนที่วังซวนจะช่วยให้นำงอำบน ้ำ เมื่อนำงดูแลสิ่งเหล่ำนี้เสร็จแล้ว นำงก็ออกจำกลำน นำงได้ยินทหำรจ ำนวนหนึ่งประจ ำกำรอยู่ใกล้ ๆ พูดถึงเฟิงจินหยวนนำงรู้สึกว่ำสิ่งนี้แปลกใหม่และนั่งฟังอยู่พักหนึ่งนี่คือทหำรทั้งหมดที่มำจำกค่ำยทหำรนอกเมืองหลวง พวกเขำทั้งหมดคุ้นเคยกับนำงมำกและพวกเขำเล่ำถึงสิ่งที่เฟิงจินหยวนได้ท ำเมื่อเร็ว ๆ นี้เรื่องนี้ท ำให้เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้นำงถำมวังซวน“เฟิงจินหยวนเปลี่ยนไป เจ้ำเชื่อหรือไม่ ? ”
วังซวนกล่ำวว่ำ“จริง ๆ แล้วแค่ได้ยินแบบนี้ ข้ำก็ไม่เชื่อ แต่ในช่วงสองวันที่คุณหนูหลับ ข้ำไปที่เรือนซึ่งเขำพักอยู่ และเห็นว่ำเขำนั้นป่วยหนักอยู่บนเตียง และเรำก็พูดกันเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นกำรกระตุ้นครั้งใหญ่ แต่โชคร้ำย… ” วังซวนหยุดครู่หนึ่ง “ข้ำกลัวว่ำไม่ว่ำจะตื่นหรือไม่ก็ตำม มันไม่มีจุดหมำย เขำป่วยหนักมำก ไม่ว่ำเขำจะหำยป่วยหรือไม่ ข้ำก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกินไป คุณหนูจะไปดูเขำหน่อยหรือไม่เจ้ำค่ะ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“งั้นไปดูเขำดีกว่ำ ! ”เมื่อนำงไปถึงเฟิงจินหยวนเพิ่งทำนยำเสร็จ ทหำรที่น ำยำมำบอกกับเขำว่ำ “ยำของท่ำนเป็นยำที่เหลืออยู่ของสหำย มันถูกเตรียมโดยองค์หญิงจี่อันเ
