ำนอยำกพบองค์หญิงจี่อันจริง ๆ ก็รอก่อน”“นำง…นำงอยู่ที่นี่แล้วหรือ ? ” เฟิงจินหยวนรู้สึกลังเลเล็กน้อยที่จะเชื่อ แต่หลังจำกนั้นเขำก็ตอบสนองและกลำยเป็นอำรมณ์ แต่เมื่อได้ยินว่ำนำงหมดสติจำกกำรร้องไห้ เขำก็รู้สึกกังวลอยู่ข้ำงใน เขำถำมทหำรว่ำ “นำงร้องไห้จนเป็นลมเลยหรือ ? นำงเป็นอะไรมำกหรือไม่ ? ท ำไมสองวันแล้วนำงยังไม่ตื่นอีก ? เชิญหมอไปตรวจนำงหรือยัง ? ซำงคัง ลูกศิษย์คนนั้นมีควำมเชี่ยวชำญด้ำนกำรแพทย์ค่อนข้ำงมำก ให้เขำไปตรวจอำเอง ! ” ขณะที่เขำกล่ำวเขำยังรู้สึกไม่สบำยใจและพยำยำมลุกขึ้นจำกเตียงด้วยตัวเอง
น่ำเสียดำยที่เขำอ่อนแอเกินไปและอำกำรป่วยแพร่กระจำยไปทั่วร่ำงกำยของเขำ นอกจำกนี้เขำยังปฏิเสธที่จะใช้ยำในช่วงเริ่มต้น และพลำดช่วงเวลำส ำคัญที่สุดในกำรรักษำ ในปัจจุบันเขำเป็นเหมือนลูกโป่งที่แฟ่บ เมื่อผ่ำนไปแต่ละวันเขำก็จะผอมลงอย่ำงเห็นได้ชัดด้วยกำรเคลื่อนไหวนี้เท้ำของเขำถึงพื้น อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำขำของเขำจะไม่มีแรงเมื่อเขำยืน ในขณะที่เขำก ำลังจะล้มลงกับพื้นทหำรจับเขำไว้และช่วงพยุงเขำ ในเวลำนี้เขำได้ยินเสียงพูดจำกข้ำงหลังเขำ “ขอบคุณมำกสหำยหนุ่ม ข้ำจะรับช่วงต่อเอง ! ”
