องหวงซวนเรียกทำให้นางรู้สึกถึงอาการที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยและนางสามารถทำให้ตัวเองสงบลงได้ นางพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับความเจ็บปวดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ นอกจากบานซูและวังซวนจะเรียกนางไม่หยุด ร่างกายของนางก็เริ่มฟื้นตัวอย่างช้า ๆ สายตาของนางเริ่มมองเห็นชัดเจนขึ้นเล็กน้อย และนางสามารถแยกความแตกต่างระหว่างใบหน้าทั้งสามได้เฟิงหยูเองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และรู้สึกกระสับกระส่ายราวกับว่าบ้านของนางเพิ่งถูกปล้น นางคว้าบางอย่างโดยไม่รู้ตัวและไม่รู้ว่านางเป็นใคร นางจึงใช้กำลังพยายามลุกขึ้น อย่างไรก็ตามนางได้ยินเสียงของบานซูกล่าวว่า “อย่าพึ่งลุกขอรับ นอนพักก่อนขอรับ ! ”ตอนนี้นางรู้ว่านางคว้าบานซูแล้วอย่างไรก็ตามนางส่ายหน้าของนาง “ไม่ ยิ่งข้านอน ยิ่งทำให้ข้ามึนมากขึ้นเท่านั้น มันจะดีที่สุดถ้าข้าไม่นอนและลุกขึ้นเลย”บานซูเกลียดการได้ยินสิ่งต่างๆ เหล่านี้มากที่สุด แต่เขายังคงกอดอกนาง และช่วยพยุงนางวางหมอนอิงไว้ด้านหลังนาง “เกิดอะไรขึ้นกันขอรับ ? ” เขาไม่เข้าใจยา อย่างไรก็ตามมีความคิดอยู่ในใจ“เป็นไปได้หรือว่าคุณหนูถูกวางยาพิษ ? ใครกันที่มีความสามารถในการทำเช่นนั้น ? ”
อย่างไรก็ตามวังซวนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า“นั่นเป็นไปไม่ได้ เราระมัดระวังอย่างยิ่งกับอาหารและที่พักอาศัยของเราตลอดทางยิ่งกว่านั้นคุณหนูเองก็เป็นหมอ เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่รู้ว่านางถูกวางยาพิษเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้หรือไม่ หากมีผู
