ยความกลัวเมื่อเห็นเหยาซื่อล้มลงบนพื้น เขาต้องการที่จะเข้าไปดู แต่เขายังคงถูกจับตัวไว้ เขาทำได้แค่ตะโกน “เหยาซื่อ ! ลุกขึ้นมา ! เจ้าจะตายไม่ได้ ! ”ทหารที่จับเขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะจับเฟิงจินหยวนอีกต่อไปและปล่อยตัวเฟิงจินหยวนเขารีบพุ่งไปหาเหยาซื่อในไม่กี่ก้าว และไม่ลังเลที่จะมาประคองนางขึ้นมาและกอดนางไว้เหยาซื่อยังมีชีวิตอยู่อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถต่อสู้กับรัศมีแห่งความตายที่ล้อมรอบนางไว้ได้ ราวกับว่านางไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆแม้กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง นางมองที่เฟิงจินหยวนราวกับว่านางกลับไปยังช่วงเวลาที่นางพึ่งแต่งงาน เฟิงจินหยวนเป็นบัณฑิตที่สอบได้คะแนนสูงสุดและฉลาดพอที่จะได้รับการยกย่องจากฮ่องเต้เมื่อนางเห็นเฟิงจินหยวนถูกแห่ไปตามถนนในฐานะจอหงวน นางเห็นเขาจากที่ไกล ๆ และรู้สึกชอบมันเป็นเฟิงจินหยวนซึ่งเป็นคนแรกที่จะแต่งงานในขณะที่เขาสอบถามฮ่องเต้เกี่ยวกับบุตรสาวคนเดียวของตระกูลเหยา แต่ต้อง
บอกว่าตระกูลเหยาไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานกับเฟิงจินหยวนโดยเฉพาะเหยาเซียน หลังจากตรวจสอบฮูหยินผู้เฒ่า เขามีความคิดแน่วแน่ที่จะการปฏิเสธ แต่เป็นเหยาซื่อซึ่งขอร้องให้บิดาของนางเห็นด้วย นางยังบอกด้วยว่าไม่ว่าตระกูลเฟิงปฏิบัติต่อนางอย่างไร นางก็จะไม่เสียใจและนางจะจัดการกับมันอย่างเหมาะสมนางขู่ว่าจะฆ่าตัวตายและไม่มีอะไรที่เหยาเซียนสามารถทำได้เขารักบุตรสาวของเขาและทำได้เพียงเห็นด้วย ไม่ว่าในกรณีใด เขาคิดว
