งอาเอง แค่บอกว่า…แค่บอกว่าข้า… ข้าทำให้นางผิดหวัง หากมีชีวิตต่อไป นางไม่ควรจะเป็นบุตรสาวของข้า ข้า…ไม่คู่ควร”เมื่อคำว่า“ไม่คู่ควร” ออกมาจากปากของนาง สายตาของเหยาซื่อดูเลื่อนลอย นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและไม่มีใครรู้ว่านางกำลังมองอะไรอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังคงอยู่ เมื่อนางสูดลมหายใจสุดท้ายของนาง เฟิงจินหยวนได้ยินเสียงพึมพำของนาง “ข้าเห็นอาเอง…”ในที่สุดนางก็หยุดหายใจและหลับตาน ้าตาของนางร่วงลงและประกาศจุดจบของชีวิตนี้เฟิงจินหยวนหลับตาของเขาด้วยน ้าตาสองหยดบนใบหน้าของเขาจนถึงตอนนี้จากเฉินซื่อ เฟิงจื่อเฮา เฟิงเฉินหยู จินเฉิน มารดา
ของเขา และคังอี้ เขาต้องเห็นอีกคนกี่คนที่ตายไป ? สำหรับคฤหาสน์ขนาดใหญ่ เขาแทบไม่เหลือครอบครัว ตอนนี้เหยาซื่อตายแล้ว…แล้วเขาล่ะ ?สถานการณ์ช่างน่าสิ้นหวัง! สถานการณ์ช่างน่าสิ้นหวังเหลือเกิน !เฟิงจินหยวนถอนหายใจเงียบๆ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากล่าวกับจื่อหลิงเทียน “อย่าทำเป็นเก่ง ! ข้าถูกทอดทิ้งโดยองค์ชายแปด และเจ้าก็เหมือนกัน เจ้าและข้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าตัวหมากที่ใช้แล้วทิ้ง 2 ตัวขององค์ชายแปดเท่านั้น หากเรามีประโยชน์เราจะถูกใช้ ถ้าไม่มีประโยชน์ เราจะถูกทิ้ง พระองค์ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย อย่าคิดว่าการที่ช่วยองค์ชายเก้าจับข้าแล้วจะทำให้โทษของเจ้าเบาลง ข้าเข้าใจว่าองค์ชายดีเกินไป ข้าจะบอกเจ้าว่ามันเป็นไปไม่ได้ !พระองค์ไม่เคยเป็นคนที่รักษาคำพูดของพระอง
