เขาอ่านจดหมายเสร็จก่อนที่จะหันมาสนใจเจียงซวนอย่างไรก็ ตามเขาไม่ได้สังเกตว่าคนผู้นั้นคุกเข่ารายงานตัวตนของเขาและ แสดงความเคารพ ดังนั้นเขาจึงถามว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าเป็ นใครนะ ? ”
เจียงซวนรู ้สึกไม่พอใจมากขึ้นแม้กระนั้นเขาไม่กล้าทาอะไร เขา กล่าวได้เพียงว่า “ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้คือรองผู้บัญชาการกองทัพ ภาคใต้, เจียงซวนขอรับ”
”โอ้รองผู้บัญชาการกองทัพภาคใต้” ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “เจ้ามาพบองค์ชายผู้นี้มีอะไรหรือไม่ ? ”
เจียงซวนขมวดคิ้วและนึกในใจว่านี่ไม่ใช่เสียเวลาพูดหรอกหรือ ? เจ้าเข้ายึดสิทธิในการบังคับบัญชากองทัพภาคใต้ และน าคนของ ข้ามาที่นี่กี่วันแล้ว ? นอกจากการน าทหารมาซ่อมแซมก าแพงเมือง แล้วยังมีอะไรอีก พวกเขาถูกทิ้งไว้ที่นั่นโดยไม่มีคาสั่งใด ๆ ถ้าข้าไม่ ได้มาวันนี้ เจ้าวางแผนจะปล่อยเราทิ้งไว้เช่นนั้นตลอดเวลาหรือไม่?
เจียงซวนคร่าครวญอยู่ในใจอย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าพูดอะไร ออกมาดัง ๆ แต่เขาพูดด้วยน้าเสียงคร่าครวญ “องค์ชายเก้า เราเป็ น ทหาร เราประจาการในภาคใต้มาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่แม่ทัพกลับไป เมืองหลวง ทหาร 300,000 นายที่นี่ไม่มีผู้นา ตอนนี้ในที่สุดเราก็เห็น ว่าพระองค์ถูกส่งมาที่นี่ เราไม่เคยคิดเลยว่าพระองค์จะโจมตีเมือง ชาปิงโดยไม่บอกเรา หลังจากยึดเมือง เราก็ยังถูกเพิกเฉยต่อไป ทหาร ทุกคนสับสนมาก ข้ามาถามอย่างไร ้ยางอาย องค์ชายเก้ามีแผนการ เช่นไรส าหรับเราในกองทัพภาคใต้ขอรับ ? ”
