เขาพูดด้วยความมั่นใจเล็กน้อยว่าเขามีความยุติธรรมอยู่ข้าง เขาและเขารู ้สึกว่าเหตุผลนั้นยืนอยู่ข้างเขา เขาอดไม่ได้ที่จะมองขึ้น ไปและมีความสุขมาก
แต่ซวนเทียนหมิงยังคงดูขี้เกียจในขณะที่เอนหลังพิงเก้าอี้จ้อง มองเขาด้วยสายตาที่ชั่วร ้าย เขาไม่พูด เขาดู อย่างไรก็ตามการจ้อง มองนี้ส่งผลให้เจียงซวนเริ่มเหงื่อออกในวันที่อากาศร ้อนนี้ “เนื่องจาก แม่ทัพมีอานาจสั่งการกองทัพเรา ทุกคนควรได้รับการดูแลโดยไม่ เลือกปฏิบัติ” เขากัดฟันของเขาและพูดถ้อยคาเหล่านี้ออกมา ราวกับ ว่าเขาใช ้กาลังทั้งหมดของเขาจนหมด เมื่อมาถึงจุดนี้เจียงซวนก็ พบว่าองค์ชายเก้านั้นน่ากลัวยิ่งกว่าองค์ชายแปด เพียงแค่มองก็เพียง พอที่จะทาให้เขารู ้สึกกลัว
ในที่สุดซวนเทียนหมิงกล่าวว่า“เจ้ากาลังพูดกับองค์ชายผู้นี้ หรือไม่ ? หากเจ้าเรียกองค์ชายแปดที่ได้รับมอบหมายว่าแม่ทัพแล้ว ทาไมองค์ชายผู้นี้จะต้องดูแลเจ้าในฐานะทหาร ? เจ้าเป็ นเพียงไม้ ประดับที่ทาหน้าที่เหมือนทหาร ! ” เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้ของเขาอีก ครั้งและพบตาแหน่งที่สบาย “นอกจากนี้เมื่อพูดถึงสิ่งที่องค์ชายผู้นี้ ทา มีตรงไหนที่เจ้าเข้ามาแทรกแซงได้ ? คนที่องค์ชายผู้นี้ใช ้และไม่ ใช ้เพิกเฉยและใส่ใจเมื่อใดกันที่เจ้ามีสิทธิ์พูดเรื่องนี้ ? ”
