พระองค์ขี่ม้าตัวใหญ่และมีกองทัพขนาดใหญ่มองไปสุดลูกหูสุดตายืนอยู่ข้างหลังพระองค์ ข้าไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย ท่านพ่อ ในเวลานั้นข้าตื่นตระหนก และไม่คิดว่าจะมองหาเฟิงหยูเอง ! เมื่อข้าเห็นดอกบัวสีม่วงที่บนหน้าผากขององค์ชายเก้า ข้าก็สั่นแล้ว ท่านพ่อพวกเราจะหนีไปได้อย่างไร ! องค์ชายแปดนั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะขอความช่วยเหลือได้ แม้ว่าพระองค์ต้องการที่จะช่วยเรา มันจะไม่ทันการ! ”“อย่าตกใจ”เฟิงจินหยวนสร้างความมั่นคงให้กับอารมณ์ของเสี่ยวหยา “ถ้าเจ้าตื่นตระหนกแบบนี้ สิ่งต่าง ๆ จะไม่ได้ผล” เฟิงจินหยวนสงบใจเสียก่อนกล่าวว่า “ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เราต้องไปถามใต้เท้าจื่อ นับตั้งแต่เรามาถึงภาคใต้ การสื่อสารของเรากับองค์ชายแปดต้องพึ่งพาเขา เมื่อเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาต้องอธิบายให้เราฟัง”เฟิงจินหยวนไม่รอช้าหลังจากตัดสินใจได้ เขาก็เริ่มออกเดินทางและเสี่ยวหยาก็รีบตามไป “ท่านพ่อ ข้าจะไปด้วยเจ้าค่ะ ! ”
ใครจะรู้ว่าเมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าที่พักประตูก็จะเปิดออก และพวกเขาก็เห็นร่างสีม่วงบนม้าตัวใหญ่ ข้างหลังเขามีกองทัพประมาณหนึ่งแสนที่มาจากเมืองหลวงเฟิงจินหยวนเกือบล้มลงกับพื้นจะต้องบอกว่าเขาตกใจมากกว่าเสี่ยวหยาที่เห็นองค์ชายเก้า ในทันใดนี้เขาไม่เพียงนึกถึงความเจ้าเล่ห์ขององค์ชายเก้าที่เขาได้ยินและเห็นในราชสำนักตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาจำได้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่าการปราบปรามที่เขาเผชิญหลังจากเฟิงหยูเองกลับมาที่คฤ
