หาสน์ ถึงตอนนี้เฟิงจินหยวนก็ยังจำองค์ชายเก้าที่ตีเฉินซื่อและทำลายข้อมือของเฟิงเฟินได เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เท้าที่ก้าวออกไปนั้นถูกดึงกลับทันทีเสี่ยวหยาก็กลัวจนนางไม่กล้าหายใจนางซ่อนตัวอยู่หลังเฟิงจินหยวนและแอบมองไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะซ่อนอีกครั้งทันทีแม้ว่าซวนเทียนหมิงไม่ได้มองทิศทางของนาง นางก็ยังรู้สึกผิดท้ายที่สุดแล้วนางแอบอ้างเป็นคู่หมั้นของเขา ถ้าองค์ชายเก้านี้เกิดโกรธขึ้นมา นางจะไม่ถูกฆ่าอย่างมดหรอกหรือ ?แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าซวนเทียนหมิงไม่ต้องการฆ่ากองทัพเพิ่งเข้ามาในเมือง เขาไม่สามารถดึงแส้ของเขาออกมาและฆ่าคนที่พลเมืองส่วนใหญ่คิดว่าเป็นองค์หญิงจี่อัน การถูกฆ่าโดยไม่มีพยานใด ๆชายาของเขาคงไม่ชอบใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นพลเมืองที่ถูกหลอกให้ฝังศพองค์หญิงตัวปลอม นั่นจะเป็นโชคร้ายอย่างแท้จริง
นอกจากนี้เขายังเพิกเฉยต่อเฟิงจินหยวนที่คุ้นเคยและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองไปที่ป้ายบนทางเข้า เขาพูดพึมพำว่า “คฤหาสน์ตระกูลเฟิง ? เมืองหลวงก็มีคฤหาสน์ตระกูลเฟิงแต่ก็ตกอยู่ในสภาพทรุดโทรม ข้าสงสัยว่าคฤหาสน์ตระกูลเฟิงนี้มีความเกี่ยวข้องกับคฤหาสน์ในเมืองหลวงหรือไม่” ในขณะที่ไตร่ตรอง เขาถามเป่ยจื่อ“เจ้าคิดว่าเป็นครอบครัวเดียวกันหรือไม่ ? ”เป่ยจื่อกล่าวเสียงดัง“ข้าก็ไม่ทราบขอรับ ! แต่ข้าคิดว่ามันอาจจะเป็นคนที่อยู่ในเมืองหลวงที่ย้ายมาที่นี่ ท้ายที่สุดพวกเขาไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงต่
