”ความปั่นป่วนที่เกิดจากการตะโกนนี้มีขนาดใหญ่มากและหน้าผากของเสี่ยวหยาเริ่มปวดเมื่อได้ยินสิ่งนี้ สำหรับชาวบ้านเหล่านั้น พวกเขาตื่นเต้นมาก พวกเขาทั้งหมดหันความสนใจไปในทิศทางของเสี่ยวหยา และมีคนจำนางได้และเอ่ยอย่างมีความสุขว่า“นางคือองค์หญิงจี่อัน ! ด้วยการมาขององค์หญิงจี่อัน เราสามารถซื้อยาได้ ! คนที่เรารักสามารถรอดได้ ! ” ผู้คนมารวมกันรอบ ๆ และเริ่มพูดคุยกับเสี่ยวหยาอย่างมีความสุขเสี่ยวหยารู้สึกหงุดหงิดมากที่ด้านในนางเกลียดที่นางไม่สามารถไล่คนเหล่านี้ออกไปได้ แต่นางยังจำได้ว่าสิ่งใดที่เฟิงจินหยวนให้ความสำคัญมากกว่า 1 ครั้ง : ในขณะที่อยู่ข้างนอกนางต้องมีท่าทางขององค์หญิง นางต้องคิดให้มากขึ้นเกี่ยวกับวิธีที่เฟิงหยูเองปฏิบัติต่อพลเมืองในเมืองหลวง แม้ว่านางจะไม่สามารถเลียนแบบมันได้เต็มสิบส่วน นางก็ต้องการให้มันใกล้เคียงเสี่ยวหยาระงับความโกรธของนางและเริ่มยิ้มนางอธิบายต่อพลเมืองที่มารวมตัวกันรอบตัวนาง “ข้าเสียใจกับทุกคนอย่างแท้จริงข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิอากาศของ
ภาคใต้ ข้าเหนื่อยมาตลอดซึ่งทำให้ยากที่จะมาที่นี่ ท้ายที่สุดทุกคนขอความช่วยเหลือจากหมอ อากาศที่ไม่ดีนี้จะทำให้ทุกคนแย่ลงไปกว่าเดิม” นางอธิบายอย่างสมเหตุสมผลแล้วกล่าวเสริมว่า “หมอไม่สามารถรักษาตนเองได้ ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นปัญหาของอากาศที่ร้อนซึ่งยากต่อการแก้ไข”ผู้คนสามารถที่ยอมรับคำอธิบายนี้แต่ไม่ว่าพวกเ
