ื่อพัดให้นาง นางยังถือผ้าเช็ดหน้าและช่วยเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเสี่ยวหยา ในขณะที่ให้คำแนะนำ “อดทนอีกหน่อย ถ้ามันทนไม่ได้จริง ๆ เราคงไม่อยู่ที่หลานโจวหรอก ตราบใดที่เจ้า และข้าอยู่ด้วยกัน มันก็เหมือนกันสำหรับเราไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน”เสี่ยวหยาส่ายหน้าของนางอย่างไร้จุดหมาย“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ายังสามารถทนได้” นี่ไม่ใช่คำถามว่านางจะทนได้หรือไม่ พวกเขาไม่ได้มาภาคใต้เพื่ออยู่อย่างเฉยเมย มันเป็นการช่วยเหลือองค์ชายแปด ด้วยความช่วยเหลือนี้เท่านั้นที่จะได้ผลดี ในอนาคตพวกเขาจะได้รับประโยชน์จากองค์ชายแปด เมื่อองค์ชายแปดสามารถจัดการองค์ชายเก้าและเฟิงหยูเองได้สำเร็จ นางจะกลายเป็นองค์หญิงจี่อันตัวจริง ตลอดชีวิตของนางจะไม่ต้องกังวลบ่าวรับใช้คนหนึ่งรีบมาจากสนามหน้าบ้านเพื่อรายงาน“องค์หญิง พ่อค้ายารุยเจียงผู้ซึ่งจะเปิดร้านห้องโถงสมุนไพรอยู่ข้างนอกเขาบอกว่าเขาต้องการพบคุณหนูไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจ้าค่ะ”
เหยาซื่อได้ยินเรื่องนี้และทำหน้านิ่วคิ้วขมวด“เจ้าไม่ได้บอกให้ทุกคนรู้หรอกหหรือว่าอาเองร้อนและจะไม่พบแขกคนใด ? ทำไมคนผู้นั้นถึงกระทำโดยไม่เข้าใจสถานการณ์”บ่าวรับใช้ที่มารายงานกล่าวว่า“ข่าวแพร่กระจายไปทั่ว แต่คนผู้นั้นถือสมุนไพร และบอกว่าพวกเขาจะช่วยบรรเทาปัญหาขององค์หญิงจี่อันเจ้าค่ะ”เสี่ยวหยาทุบถ้วยอย่างโกรธและดื่มน ้าบ๊วยที่เหลือก่อนลุกขึ้นยืนทันทีเหยาซื่อคิดว่านางจะไปหาเขาและเริ่มดูแลเสื้อผ
