้าของนางอย่างไรก็ตามเสี่ยวหยากล่าวว่า “ท่านแม่นั่งที่นี่ก่อนเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านพ่อ” หลังจากพูดอย่างนี้นางรีบไปที่ห้องหนังสือของเฟิงจินหยวนเหยาซื่อมองเสี่ยวหยาที่จากไปและด้วยเหตุผลบางอย่าง จิตใจของนางก็เริ่มรู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่าบุตรสาวคนนี้กำลังจะจากนางไปนางรู้ดีว่าบุตรสาวของนางอยู่ตรงหน้า อย่างไรก็ตามนางรู้สึกไม่มั่นใจความรู้สึกนั้นค่อย ๆ เหมือนกับความรู้สึกที่มีต่อเฟิงหยูเองคนที่อยู่ในเมืองหลวง เหยาซื่อเป็นกังวลอย่างยิ่งเฟิงจินหยวนยังได้รับคำพูดของหรูเจียงในห้องหนังสือของเขาเมื่อเห็นเสี่ยวหยาเข้ามาหาเขา เขาก็กล่าวอย่างไร้ประโยชน์ “ถ้ามันไม่ดีจริง ๆ แค่พบเขา ! ร้านห้องโถงสมุนไพรเปิดให้บริการมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เจ้าก็หลีกเลี่ยงได้ เมื่อวานนี้ข้าเดินไปตามถนนและได้ยินเสียงพลเมืองพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยว่าร้านห้องโถงสมุนไพรที่เปิดในหลาน
โจวแตกต่างจากที่เปิดในเมืองหลวงมาก ไม่ว่าพวกเขาจะมองอย่างไรมันก็ดูเหมือนของปลอม ข้ากำลังคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องไปปรากฎตัวเพื่อให้พลเมืองรู้สึกสบายใจ ท่านใต้เท้าจื่อยังส่งผู้คนไปที่ห้องโถงสมุนไพรในมณฑลอื่น ๆ เพื่อซื้อยารักษาโรคชนิดพิเศษ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะกลับมาได้ในไม่ช้า”ไม่มีอะไรที่เสี่ยวหยาทำได้นางทำได้เพียงตามเฟิงจินหยวนไปที่สนามหน้าบ้าน และพบหรูเจียงที่ห้องโถงคนผู้นั้นสุภาพมากเมื่อเห็นเสี่ยวหยาเมื่อได้ยินว่านางทนความร้อนไม่ได้ เขากั
