งหยูเองยังคงยิ้มและไตร่ตรองอย่ำงระมัดระวังแม้กระนั้นรอยยิ้มของนำงก็ปกปิดเจตนำร้ำยด้วย ไม่มีใครสำมำรถเดำได้ว่ำรอยยิ้มนี้จะซ่อนอะไร อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำยังสำมำรถเข้ำใจได้ว่ำองค์หญิงจี่อันไม่มีควำมสุขมำก แม้ว่ำนำงจะได้รับกำรคืนสิทธิ์ให้มณฑลจี่อัน แม้ว่ำตระกูลเต็งถูกลงโทษไปแล้วก็ตำม มีค ำถำมมำกมำยเกี่ยวกับกำรพัฒนำมณฑลจี่อัน ตัวอย่ำงเช่นพลเมืองเหล่ำนี้ควรได้รับกำรจัดกำรอย่ำงไร“องค์หญิงผู้นี้ไม่ได้คำดหวังว่ำพวกเจ้ำมำจำกที่แห่งใดพวกเจ้ำมำจำกที่ที่พวกเจ้ำอยู่” เสียงของเฟิงหยูเองผ่อนคลำยลงเล็กน้อยตำมที่นำงบอกพวกเขำว่ำ “แทนที่จะหวังว่ำพวกเจ้ำจะมำจำกไหน ?พวกเจ้ำต้องกำรเป็นคนแบบไหน ? พวกเจ้ำรู้สึกผูกพันกับตระกูลเต็งมำกแค่ไหนและพวกเจ้ำรู้สึกผูกพันกับรำชวงศ์ต้ำชุนมำกเพียงใด ?ข้ำรู้ว่ำนี่เป็นตัวเลือกที่ยำกมำก และข้ำรู้ว่ำนี่เป็นปัญหำที่เกิดขึ้นในประวัติศำสตร์ มันไม่สำมำรถต ำหนิใครได้ แต่เนื่องจำกมณฑลนี้ฮ่องเต้แห่งรำชวงศ์ต้ำชุนได้พระรำชทำนให้ข้ำ ข้ำมีอ ำนำจเด็ดขำดในดินแดนนี้ รวมถึงบ้ำนและโฉนดที่ดิน รวมถึงหญ้ำและต้นไม้ และครอบครัว”
ขณะที่นำงกล่ำวนำงดึงพระรำชโองกำรที่นำงได้รับจำกฮ่องเต้ในเวลำนั้นออกมำ จำกนั้นนำงก็ส่งมอบให้กับเจ้ำเมืองหยูโจว, เฉียนเฟิงโจว เฉียนเฟิงโจวอ่ำนพระรำชโองกำรของฮ่องเต้ให้ทุกคนฟังอย่ำงน่ำเชื่อถือ ด้วยควำมกลัวว่ำค ำพูดนั้นจะยำกเกินไปที่จะเข้ำใจ เขำอธิบำยในแง่คนธรรมดำ “มณฑลนี้เป็น
