่องความปลอดภัยของพวกเขาได้เหยาเซียนคุ้นเคยกับฮ่องเต้มากเขาจะให้ฮ่องเต้บอกเหตุผลกับเขาได้อย่างไร ? เขาไม่สามารถเข้าใจความคิดของฮ่องเต้ได้ “ทุกคนบอกว่าฮ่องเต้มีงานให้ทำไม่รู้จบในแต่ละวัน และไม่ว่างจนมึนงง ทำไมฝ่าบาทถึงมีชีวิตเหมือนเด็ก ๆ ? ออกจากพระราชวังตามใจชอบและไปดื่มตามใจชอบ ? ”ในที่สุดฮ่องเต้และจางหยวนก็ลดแขนลงจากใบหน้าหลังจากเข้ามาในสนามจากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ฮ่องเต้ดึงแขนของเหยาเซียน ดึงเขาเข้าไปข้างใน “จะมีงานที่ต้องทำมากขนาดนั้นได้อย่างไร เราอยู่ในวัยนี้แล้วและควรมีธุระของตัวเอง อย่าเป็นเหมือนขุนนางแก่ ๆ ในราชสำนัก นำเรื่องนี้ขึ้นมาในราชสำนักเมื่อเห็นข้า ข้ารู้สึกรำคาญเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เรามาหาเจ้าวันนี้เพื่อดื่มและเล่นหมากล้อม ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น”เหยาเซียนได้แต่พาฮ่องเต้ไปยังเรือนของเขาเขากล่าวขณะเดิน“สุราที่ข้ามีที่นี่ไม่ดีเท่ากับสุราที่อาเองดื่ม นอกจากนี้ยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับสุราในพระราชวังของฮ่องเต้ได้ อย่าขอมากเกินไป”“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ตราบใดที่สุรามันยังดีอยู่” ฮ่องเต้ไม่พิถีพิถันมากนักเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีบางครั้งที่การดื่มเป็นเพียงเพราะเมา มันไม่เกี่ยวข้องกับคุณภาพของสุรา “ในโลกนี้ไม่มีใครนอกจากเจ้าที่
สามารถเป็นเพื่อนดื่มของข้าได้ ข้าแค่อยากดื่ม และคุยกัน ข้าไม่จู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับสุราว่าดีหรือไม่”เอาล่ะ! เหยาเซียนรู้สึกด้วยอารมณ์เล็กน้อย ตามห
