ด้ส่งเสียงอีกเลยอย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหันไปรอบๆ แล้วถามนางว่า “เซียงหรูเจ้าคิดอย่างไร ? เจ้าคิดยังไงกับพี่รอง เมื่อเจ้าออกมา เจ้าจะไม่สามารถพลาดโอกาสอันสูงส่งอย่างที่เจ้าเคยเป็นในเมืองหลวง เจ้าควรรู้ว่าตั้งแต่วินาทีที่เจ้าก้าวเท้าในรถม้าของข้า นั่นหมายความว่าเจ้ามีอิสระ นับจากนั้นเป็นต้นไปเจ้าต้องพึ่งพาตัวเองและต้องมีความคิดของเจ้าเอง เจ้าต้องให้เงินสนับสนุนจำนวนหนึ่งกับสถานที่ที่เจ้ากำลังจะอยู่ เราไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อความสนุกสนาน แต่เรากำลังจะ
สร้างบ้านแทน เซียงหรู ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความคิดบางอย่างและมีความสามารถที่จะได้สัมผัสกับมัน แทนที่จะไปที่มณฑลจี่อันเพื่อเป็นตุ๊กตา นั่นจะไร้ประโยชน์”เฟิงเซียงหรูรู้สึกว่าไม่ได้ยินสิ่งนี้ทุกสิ่งที่พี่รองพูดคือสิ่งที่นางคิดนางไม่ต้องการมีชีวิตเหมือนที่เคยมีในอดีต ดังนั้นนางจึงเชื่อมั่นว่าอันชิที่จะปล่อยให้นางออกจากเมืองหลวง นางต้องการที่จะอยู่ข้างพี่รองของนางและเป็นคนที่มีประโยชน์ แม้ว่านางจะให้ความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นั่นก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีดังนั้นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ยื่นมือออกมา และกล่าวด้วยความมั่นใจเล็กน้อย “พี่รอง เซียงหรูคิดถึงเรื่องนี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้หวงซวนกล่าวว่ากลุ่มคนจะต้องถูกทิ้งไว้ในภูเขาเพื่อเฝ้าอาหาร การทิ้งทั้งหกคนไว้เบื้องหลัง ในเวลากลางคืนพวกเขาจะกลับไปที่ภูเขาเพื่อป้องกัน ในระหว่างวันให้พวกเขาสับฟืนล่าสัตว์ป่าแ
