หลินชุนกังก้าวออกมาพูดอย่างใจเย็น “คุณเสี้ยว พวกเราไม่ได้กำลังเล่นตลกกับครอบครัวของคุณ เพียงแต่ลูกสาวของผมไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับเสี้ยวจ้านอี พวกเราหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจ”
เสี้ยวเล่ยจ้องมองหลินเหม่ยเสวี่ยเขม็งและพูดด้วยความโกรธเคือง “ผมไม่เห็นด้วย!”
เจ้าบ้านเสี้ยวมองดูทั้งสองฝ่ายและเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับเสี้ยวเล่ย “เล่ยเอ๋อร์ อย่าเพิ่งโกรธไป เรื่องนี้เราต้องเคารพความเต็มใจของเสี้ยวเสวี่ย”
หลินชุนกังและอู๋เชี่ยนฮั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก มองไปที่เจ้าบ้านเสี้ยวด้วยความรู้สึกขอบคุณ
ส่วนหลินเหม่ยเสวี่ยกุมมือพ่อแม่อย่างแน่นหนา ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า
“ความคิดของฉันก็คือความคิดของเสี้ยวเสวี่ย พวกคุณเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย เรื่องแต่งงานวันนี้ พวกเราขอยกเลิก!”
หลินชุนกังจ้องมองครอบครัวของฝ่ายตรงข้าม หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
แม่ของเสี้ยวจ้านอีได้ยินคำพูดของหลินชุนกัง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เธอจ้องมองหลินชุนกังด้วยความไม่พอใจ จากนั้นจึงหันไปทางหลินเหม่ยเสวี่ยและครอบครัว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณหลิน คุณนายหลิน เสี้ยวจ้านอีของพวกเราเป็นเด็กดี เขาจะไม่ทำเรื่องแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่นอน! เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิด พวกเราควรจะนั่งลงแล้วคุยกันดี ๆ”
หลินชุนกังมองดูสีหน้าของเธอ ในใจอดรู้สึกกังวลไม่ได้
เขารู้ดีถึงสถานะและอิทธิพลของตระกูลเสี้ยวในสังคม และเข้าใจถึง
