เดินเล่นตามท้องถนนนางรู้สึกอารมณ์ดีและเดินเชิดหน้าอย่างสง่าผ่าเผย แน่นอนตั้งแต่นางมาภาคใต้ นางรู้สึกภูมิใจและร่าเริงอย่างแน่นอน ตรงนี้ความเป็นตัวตนของนางคือขององค์หญิงจี่อัน นางเรียกเฟิงจินหยวนว่าท่านพ่อ และเรียกเหยาซื่อว่าท่านแม่ แม้แต่เจ้าเมืองหลานโจวก็ยังแวะมาคุยกับพวกเขาบ่อย ๆ เขาจะทักทายเมื่อนางทักทาย มีอยู่ช่วงหนึ่งที่นางวิ่งเข้าไปหาฮูหยินของเจ้าเมืองบนถนน และฮูหยินพร้อมกับบ่าวรับใช้ของนางคุกเข่าทักทายนาง ความรู้สึกแบบนั้นเป็นสิ่งที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันเป็นสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายเสี่ยวหยาเพลิดเพลินกับตัวตนปัจจุบันของนางอย่างเต็มที่เมื่อนางออกไปข้างนอก นางแนะนำเต่าเอ๋อให้เรียกนางว่าองค์หญิงจี่อันเท่านั้น เต่าเอ๋อเป็นคนฉลาด ในเวลานี้ทั้งสองมาถึงหน้าร้านขายเครื่องประดับ เสี่ยวหยามองดูคู่รักแล้วกล่าวทันที “ร้านนี้มีชื่อเสียงมากในหลานโจว องค์หญิง ข้าจะพาเข้าไปเจ้าค่ะ”องค์หญิงคำนี้ทำให้เสี่ยวหยารู้สึกดีมาก นางพยักหน้ายิ้มกว้างแล้วนำบ่าวรับใช้เข้ามาในร้านร้านค้ามีทั้งหมดสองชั้นชั้นแรกเป็นสถานที่ให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูของครอบครัวทั่วไปมีให้เลือก แน่นอนว่าปกติไม่ได้
หมายความว่าคนธรรมดาสามัญสามารถซื้อได้ อย่างน้อยที่สุดมีเพียงคนในตระกูลที่มีเงินเท่านั้นที่กล้าที่จะก้าวเข้าไปข้างใน สำหรับชั้นสองนั้นเป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่มีเงินมากขึ้น พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับผู้คนที่มีฐานะ พ
