องนาง ไม่ช้าก็เร็ว นางจะมีการแต่งงานที่ดี ไม่จำเป็นสำหรับข้าที่จะต้องกังวลกับมัน”“คุณหนู”ดงหยิงแนะนำนางอีกครั้ง “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ ! ” ดงหยิงไม่ใช่สายลับที่ส่งโดยเฟิงหยูเอง นางแค่คิดถึงตัวเองนางต้องการลากเฟิงเฟินไดไปยังเส้นทางที่ถูกต้อง อย่างน้อยที่สุดนางก็ไม่ต้องตายพร้อมกับเฟิงเฟินได ตามเส้นทางปัจจุบันของเฟิงเฟินไดนางไม่เชื่อว่าคุณหนูสี่จะประสบความสำเร็จในวันเกิดครบรอบ 15 ปีของนาง นางเป็นบ่าวรับใช้และสัญญาของนางอยู่ในมือของเฟิงเฟิน
ได นางไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ เพื่อความอยู่รอด นางทำได้แค่ขอร้องและให้คำแนะนำแต่เฟิงเฟินไดส่ายหน้า“มันสายเกินไปแล้ว การมองหาการสนับสนุนในตอนนี้สายเกินไป มีความเป็นศัตรูมากเกินไประหว่างข้ากับเฟิงหยูเอง ข้ากลัวว่าแม้ว่าข้าจะคุกเข่าแทบเท้านาง นางก็จะไม่ให้อภัยข้า” นางยิ้มขณะที่ท่าทางปกติของนางกลับมา “ลืมไปเถิดเพราะมันสายเกินไปแล้ว เราจะดำเนินต่อไปจนกระทั่งจบ ข้าจะไม่หันหลังกลับและไม่มีวันหันหลังกลับ ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่ได้รับชีวิตที่ร ่ารวยและดีที่สุดสำหรับตัวเอง! ดงหยิง ให้คนส่งข้อความ พรุ่งนี้ข้านี้จะไปทักทายองค์ชายหก”ความหวังที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาในหัวใจของดงหยิงนั้นถูกนำออกไปทันทีนางหมดหวังและนางก็ไม่เชื่ออีกต่อไปว่านางจะพาคุณหนูสี่กลับไปยังเส้นทางที่ถูกต้องได้ ลืมมันไปเถอะ ไม่มีที่ว่างให้มองกลับไปคุณหนูสี่เพิ่งพูด นางต้องวิ่งไปตามเส้นทางนี้ได้
