กลัวว่าพระองค์จะสาปแช่งข้าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พระองค์จะดูแลท่านแม่ได้อย่างไรเจ้าคะ”เฟิงหยูเองยิ้ม“แม้ว่าพระองค์จะไม่สนใจก็ตาม องค์ชายเจ็ดก็ยังอยู่ องค์ชายเก้าจะต้องกลับไปยังค่ายทหารอย่างแน่นอน และจะต้องเดินทางไปภาคใต้หลังจากนั้นไม่นาน นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าพูดกับพี่เจ็ดให้พระองค์ช่วยดูแลเมืองหลวง รวมถึงแม่รองอันเช่นกัน ไม่ต้องห่วงหรอก จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
”จริงหรือเจ้าคะ? ” ดวงตาของเฟิงเซียงหรูเป็นประกายขึ้นเมื่อนางถอนหายใจ “เช่นนั้นข้าก็รู้สึกสบายใจ ข้าวู่วามไป ตอนแรกท่านแม่ไม่เห็นด้วยกับข้า แต่หลังจากเห็นว่าข้าตั้งใจแน่วแน่ ในที่สุดนางก็ยอมให้ข้ามา พี่รอง อันที่จริงแล้วคนอื่นจะไม่สามารถรังแกท่านแม่ได้แต่ข้าเป็นห่วงเรื่องเฟิงเฟินได”เมื่อเฟิงเฟินไดถูกพูดถึงเฟิงหยูเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกันบุตรสาวคนสุดท้องของตระกูลเฟิงเริ่มทำตัวเหมือนเป็นบุตรสาวของอนุอย่างแท้จริง ในความเป็นจริง ความอดทนของอนุในเมืองหลวงนั้นไม่สูงมากนัก แม้ว่าตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงมีอนุ แต่การดำรงอยู่ของพวกนางในฐานะอนุทำให้พวกนางไม่สามารถปรากฏตัวได้ เมื่อใดก็ตามที่พวกนางถูกเลี้ยงดู ภรรยาใหญ่มักจะสาปแช่งพวกนาง แม้แต่เด็กที่เกิดจากท้องของอนุก็ยังรังเกียจ ทุกคนบอกว่าพวกนางจะเป็นเหมือนมารดาของพวกนาง และจะใช้เวลาทั้งวันพยายามที่จะได้รับความช่วยเหลือจากการปีนขึ้นเตียง ทุกสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้นั้นเกี่ยวข้องกั
