วกเขานำมาคืออะไรคนเหล่านี้ที่มีส่วนร่วมในการส่งพวกเขาออกมาแสดงความรู้สึกแบบเดียวกันว่า “ส่งองค์หญิงจี่อัน ! ”“องค์หญิงจี่อันต้องไม่ลืมพลเมืองในเมืองหลวงท่านต้องกลับมาอย่างรวดเร็ว ! ”“องค์หญิงไม่ต้องกังวลเราจะช่วยท่านดูแลคฤหาสน์ขององค์หญิง แน่นอนว่าเราจะไม่อนุญาตให้ใครมายุ่งกับคฤหาสน์ของท่าน !”“องค์หญิงยอมรับว่าของที่ให้ไม่เพียงพอนำพวกมันไปกินระหว่างทาง เราทุกคนต่างก็คิดถึงท่าน ! ”เสียงตะโกนแต่ละประโยคมีความรู้สึกที่จริงใจเฟิงหยูเองไม่สามารถนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในรถม้าของนางและบอกให้หยุดรถม้า จากนั้นนางก็ปีนออกจากรถม้า
ซวนเทียนหมิงรีบมาช่วยนางออกมาและทั้งสองก็เผชิญหน้ากับฝูงชนด้วยกัน นางไม่รู้จะพูดอะไร มีคนจำนวนมากตะโกน แม้ว่านางจะพูด เสียงของนางก็จะดังไม่ทั่วถึง เฟิงหยูเองคิดเล็กน้อยจากนั้นก็โค้งคำนับ นางนำความคิดของนางไปสู่การปฏิบัติโดยตรงหลังจากเห็นนางโค้งคำนับพลเมืองก็เริ่มร้องไห้ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ร ่ารวยหรือยากจน พวกเขาทั้งหมดทรุดลงกับพื้นและเริ่มร้องไห้ การมีส่วนร่วมที่องค์หญิงจี่อันทำเพื่อเมืองหลวงและสำหรับราชวงศ์ต้าชุนนั้นได้ถูกจารึกอยู่ในใจของพวกเขาแล้วแม้ว่าจะเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มักไม่ได้มองหาใครก็ตาม พวกเขาจะยังจำร้านห้องโถงสมุนไพรและการรักษาที่พวกเขาและสมาชิกในครอบครัวได้รับ พวกเขายังจำได้ว่ามารดาผู้สูงวัยของพวกเขาไม่จำเป็นต้องดื่มยาหม้อรสขมเมื่อพวกเขาป่
