กไปในที่สุดเมื่อเห็นประตูปิดลง นางก็กล่าวขึ้นว่า “องค์ชายสี่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไรเป็นสิ่งที่ข้าเห็นมาหลายปี อย่างไรก็ตามข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอย่างไรและไม่กล้าถาม พูดตามความจริง ข้าจะพูดซ ้า ข้าไม่หวังให้เจ้ามองหาตระกูลใหญ่เป็นที่พึ่งพิง ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ติดต่อกับใครในราชวงศ์บางทีการแต่งงานกับพวกเขาแบบนั้นอาจดูรุ่งโรจน์และน่าอิจฉา แต่ความปวดใจที่เกิดขึ้นในภายหลังนั้นเป็นสิ่งที่เจ้าเท่านั้นที่จะรู้ เจ้าจะไม่มีสถานที่พูดคุยเกี่ยวกับมันและได้แต่เก็บไว้ในใจเท่านั้น ถ้าเจ้าฟังคำพูดของข้า ไม่ต้องกังวล เจ้าอายุเพียง 13 ปี เจ้ายังมีเวลาอีกมากเราค่อย ๆ ตัดสินใจได้ ยังมีโอกาสอีกมากที่จะพบคนที่เหมาะสม”คำพูดของอันชิทำให้เฟิงเซียงหรูอยู่ในความงุนงงในขณะที่นางถามโดยไม่ตั้งใจ “ข้าคิดอย่างไรกับองค์ชายสี่ ? ” แม้ว่านางจะพูดแบบนี้ แต่ใจนางก็เต้นแรงเล็กน้อย ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ทำให้ใจนางเต้นฉับพลัน เฟิงเซียงหรูขมวดคิ้ว ความคิดของนางในเรื่องนี้ไม่สงบอย่างที่เคยเป็นมาอีกต่อไป แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้นางก็ยังคงให้เหตุผลของนางโดยบอกอันชิ “องค์ชายสี่และข้าไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ข้าพียงแค่สอนพระองค์เย็บปัก ท่านแม่ได้โปรดอย่าได้มีความคิดเช่นนี้เจ้าค่ะ”“ความคิดของข้าดูไม่ดีหรือ? ” อันชิที่ไม่มีหนทางส่ายหัว“จากนั้นให้ปฏิบัติเช่นนี้ หากไม่ใช่องค์ชายสี่ ก็ยังมีองค์ชายเจ็ดอีกในเรื่องที่เกี่ยวกับคนผู้นั้น เจ้าจะว่าอย
