่างไร ? ”
จิตใจของเฟิงเซียงหรูรู้สึกขัดแย้งเห็นได้ชัดว่านางแค่อยากจะไปกับพี่รอง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องเกี่ยวกับองค์ชายเจ็ดได้อย่างไร ?มารดาเหมือนกันนางรู้ชัดเจนว่าคนผู้นี้เป็นอุปสรรคที่หัวใจของนางไม่สามารถเอาชนะได้ ในที่สุดนางก็สามารถหยุดยั้งความคิดของนางได้ อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปนางไม่รู้จะพูดอะไรแต่นางก็รู้ว่านางไม่สามารถนิ่งเฉยได้ นางคิดนิดหน่อยก่อนส่ายหน้า และกล่าวว่า “คนผู้นั้นข้าไม่ได้คิดอะไรด้วย” ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที นางเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น ้าตาไหล ในที่สุดเมื่อมันแห้ง นางก็เผยรอยยิ้มบนใบหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าขอพูดเกี่ยวกับการไปมณฑลจี่อันกับพี่รอง !แล้วท่านแม่จะปฏิบัติต่อข้าอย่างไร และปล่อยให้ข้าออกไป ? ข้าจะไปดู ข้าจะไม่อยู่นาน…ก่อนที่จะกลับมา”คำสองสามคำสุดท้ายถูกพูดอย่างชัดเจนด้วยความรู้สึกที่ไม่สมหวังแต่เฟิงเซียงหรูเป็นเด็กกตัญญู ถ้าอันชิขอให้นางกลับมาหลังจากไปเห็นด้วยตาของนางเอง นางก็จะกลับมาแน่นอน แต่อันชิส่ายหัวด้วยรอยยิ้มบอกกับนางว่า “เอาเลย ! ในฐานะที่เป็นมารดาข้าจะไม่เข้าใจบุตรของข้าได้อย่างไร ข้ารู้แล้วว่าข้าไม่สามารถห้ามเจ้าได้ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่เคียงข้างข้าเพื่อดูแลร้านของข้า แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่มีความสุขกับมัน ข้าขัดแย้งกันแบบนั้น ! ตระกูลเฟิงก่อนหน้านี้เป็นเหมือนกรง ตอนนี้ไม่มีตระกูลเฟิงแล้วเจ้าไม่ควรดำเนินชีว
