ิตต่อไปภายใต้เงาของครอบครัวที่กระจัดกระจาย ข้าหวังว่าเจ้าจะ
สามารถหลบหนีจากที่นี่และใช้ชีวิตของเจ้าเอง เซียงหรู เจ้าเพียงแต่ต้องจำไว้ว่าไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหนเจ้าไม่สามารถลืมได้ว่าเจ้าเป็นใครเจ้าต้องไม่สับสนกับสถานการณ์ เจ้าเข้าใจที่ข้าบอกหรือไม่ ? ”น ้าตาของเฟิงเซียงหรูพรั่งพรูออกมาโดยไม่สามารถห้ามได้อีกต่อไปในขณะที่นางกอดอันชิและเริ่มร้องไห้ ในขณะที่ร้องไห้นางกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนี้ ข้าต้องการติดตามพี่รองและท่านแม่ก็รู้เรื่องนี้ดี ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าก็อยากติดตามนาง ไม่ว่านางจะไปที่ไหน ตราบใดที่ข้าเห็นนาง ข้าก็รู้สึกมีความหวัง ข้ารู้ว่างานที่นางทำนั้นยาก นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องการเป็นเหมือนนางและต้องการทำสิ่งที่ชอบธรรมและมีความหมายกับนาง เมื่อถึงวันที่ข้าโตขึ้นและมีความสามารถ ข้าจะสามารถปกป้องท่านแม่ได้ ท่านแม่รู้หรือไม่ ข้ามักจะกลัวว่าเฟิงจินหยวนจะกลับมาอีกและจะพาเรากลับไปที่บ้านตระกูลเฟิง และขังพวกเราไว้ในเรือนเล็ก ๆ เราจะทำอะไรก็ต้องคอยดูสีหน้าของเขาและเฟินไดเพื่อความอยู่รอด ท่านแม่ ข้าไม่ต้องการมีชีวิตแบบนั้น ท่านแม่ต้องรอข้า สักวันข้าจะกลับมาหาท่านแม่ เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะทำให้ท่านแม่เห็น เฟิงเซียงหรูของท่านแม่จะสามารถบังฝนและลมให้ท่านแม่ได้”นางกล่าวด้วยน ้าตาและอันชิเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความรักเมื่อเห็นท่าทางมุ่งมั่นของเด็กน้อย
เฟิงเซี
