งศต้าชุน ฝีมือของเขาไม่มีใครสามารถเลียนแบบได้ ครั้งหนึ่งมีคนที่ต้องการคำนับเขาเป็นอาจารย์ และเขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะถ่ายทอดมัน อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายไม่สามารถเรียนรู้ได้
อย่างสมบูรณ์ ผู้คนเริ่มทยอยเลิกคิด พวกเขาแอบเริ่มสงสัย ช่างฝีมือเป่ยถึงวัยชราเช่นนี้ ถ้าเขาไม่อยู่ในอนาคต พวกนางกลัวว่าจะไม่มีใครรับตำแหน่งต่อเขาถึงแม้ว่าจะมีฮูหยินและคุณหนูที่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่พบว่าสิ่งตอบแทนนี้เป็นการประมูลแต่เมื่อพวกนางได้ยินว่าสิ่งที่ประมูลเป็นเครื่องประดับของช่างฝีมือเป่ยสร้างขึ้นเอง บรรยากาศก็ระเบิดขึ้นนอกจากนี้ยังไม่มีคนที่สงสัยอะไรเลย ครั้งแรกคำพูดที่ได้รับการกล่าวโดยองค์หญิงหวู่หยาง ประการที่สองเป่ยฟูหรงก็ยืนอยู่ด้านหน้าเช่นกัน นางเป็นบุตรสาวของช่างฝีมือเป่ย ยิ่งไปกว่านั้นนางกำนัลกำลังถือถาดและแสดงชุดปิ่นที่จะประมูล มันเป็นงานที่น่าประทับใจอย่างแท้จริง และความงามของมันก็ทำให้จิตใจของพวกนางสั่นไหวดังนั้นบรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายจึงรู้สึกเสียใจอีกครั้งพวกนางนำเงินมาน้อยมาก ! ดังนั้นบางคนจึงส่งบ่าวรับใช้ไปเอาตั๋วแลกเงินมาเพิ่ม และมีบางคนถามว่า “เราจะเป็นหนี้เงินในตอนนี้ แล้วข้าส่งคนกลับไปเอาเงินมาได้หรือไม่ ? ”ซวนเทียนเก้อหัวเราะและพยักหน้า“แน่นอนว่าไม่เป็นไร ท่านฮูหยินและคุณหนูไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินในมือ เพียงแค่เขียนสัญญา และมันจะไม่เป็นไร พระราชวังของเราจะส่งคนไปรับเอง
