นางคิดว่าจะขนคลังขององค์หญิงให้เข้าไปในมิติของนาง เมื่อนางจากไปใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่นางจะกลับมา ยิ่งกว่านั้นเมื่อนางไม่อยู่ในคฤหาสน์ การป้องกันก็จะลดลง นางจะต้องไม่ปล่อยให้ใครบางคนที่มีเจตนาไม่ดีใช้โอกาสนี้ นางเป็นคนรับเงิน นางเริ่มไตร่ตรองว่าควรนำสิ่งต่าง ๆ ในคฤหาสน์ที่มีค่าไปด้วยหรือไม่ในด้านนี้ตระกูลเหยาได้โต้แย้งความคิดของนางอย่างแข็งขันขณะที่ซูซื่อกล่าวว่า“สิ่งที่เรากำลังเตรียมคือความตั้งใจของครอบครัว”เหยาจิงจุนพยักหน้า“เมื่อเจ้าแต่งงานแล้ว เจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลซวน ตำหนักหยูจะดูแลสิ่งต่าง ๆ ตามธรรมชาติ แต่ตอนนี้เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน เจ้าเป็นบุตรของตระกูลเหยาของข้า หากเด็กกำลังออกเดินทาง ครอบครัวจะต้องเตรียมการเป็นธรรมดา”
เฟิงหยูเองรู้สึกซาบซึ้งตั้งแต่มาถึงโลกนี้ นอกจากซวนเทียนหมิงก็มีตระกูลเหยาเท่านั้นที่จะทำให้นางรู้สึกอบอุ่น ยิ่งกว่านั้นสถานที่แห่งนี้มีท่านปู่ของนางด้วยนางยิ้มตาหยีให้เหยาเซียนแต่เหยาเซียนไม่พูดอะไรเลย เขาลดระดับถ้วยลงอย่างเงียบ ๆ หลังจากดื่มไวน์หนึ่งถ้วย หลานสาวของเขาจะออกจากเมืองหลวง เป็นเพราะเหตุนี้เขาจึงรู้สึกไม่สงบ แต่เขาจะทำอะไรได้บ้าง เขาเป็นแค่หมอ เขาสามารถฆ่าองค์ชายแปดได้หรือไม่ ?หลังจากปีใหม่เฟิงหยูเองสามารถเพลิดเพลินกับอาหารกับตระกูลเหยาในคืนที่แปดของเดือนหนึ่งเท่านั้นไม่มีอะไรที่สามารถทำได้อย่างแท้จริง โชคดีที่ตระกูลเหยาเข้าใจนาง แม้แต่ลูกพี
