่ลูกน้องของนางก็ปฏิบัติต่อนางราวกับว่านางเป็นน้องสาวของตัวเอง พวกเขาพูดคุยและหัวเราะ มันทำให้อารมณ์เศร้าโศกจากไปของนางผ่อนคลายเมื่อออกจากคฤหาสน์เหยานางให้เฟิงจื่อหรูอยู่ที่คฤหาสน์เหยาเมื่อนางจะออกจากเมืองหลวงในสองสามวัน และนางต้องการใช้เวลานี้เพื่อให้เฟิงจื่อหรูอยู่กับตระกูลเหยาเพื่อปลูกฝังความรู้สึกของเขาให้มากขึ้น เพื่อที่เขาจะไม่รู้สึกแย่ทันทีที่นางจากไปเฟิงจื่อหรูเข้าใจดีและเขาก็ไปทุกที่ที่นางบอกให้เขาไปเมื่อส่งเฟิงหยูเองกลับไปที่คฤหาสน์ของเขา เขากล่าวกับนางอย่างเงียบ ๆว่า “ท่านพี่ ไม่ว่าไปที่ไหน คนที่ท่านพี่เป็นห่วงมากที่สุดก็คือจื่อหรู
พี่สาวไม่ต้องกังวล เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะยืนเคียงข้างท่านพี่เพื่อปกป้องท่านพี่ และข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”เฟิงหยูเองรู้สึกตื้นตันและรีบกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงนางนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน นางฝันว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับซวนเทียนหมิงในสนามรบภาคใต้ และนางฝันถึงเฟิงจื่อหรูซึ่งเรียกพี่สาวของนางขณะร้องไห้ เมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้นนางก็สามารถนอนหลับสนิท เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็สายแล้วในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นวังซวนดูแลการอาบน ้าและหวงซวนก็วิ่งออกมาจากข้างนอกเล่าให้นางฟังเกี่ยวกับข่าวว่า “องค์หญิงหวู่หยางส่งคำเชิญไปให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูของครอบครัวขุนนางทุกคน ยกเว้นคฤหาสน์ขององค์หญิงเจ้าค่ะ”
