มีปัญหาจริง ๆ ทั้งสองวิธีพวกนางเองไม่ได้ขาดเงิน พวกนางจะปกติดีกับการมีชีวิตอยู่ต่อไปเฟิงหยูเองเก็บของเรียบร้อยแล้วเตรียมออกคฤหาสน์วันนี้นางนัดกับซวนเทียนหมิง ทั้งสองจะพบกันนอกเมืองหลวงจากนั้นหาข้ออ้างที่จะนั่งในรถม้าที่ว่างเปล่า แล้วนำปืนและกระสุนเข้าไปในรถม้าเมื่อทั้งสามออกจากคฤหาสน์ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นและถนนก็โล่ง ในช่วงเดือนหนึ่งไม่มีแม้แต่ครอบครัวเดียวที่ทำงาน ผู้คนในเมือง
หลวงมีฐานะค่อนข้างร ่ารวย และคนส่วนใหญ่ชอบงานเลี้ยงหรือเล่นไพ่นกกระจอก ในช่วงเช้าใครจะตื่นเช้า เมื่อเฟิงหยูเองออกเดินทางนางจำเรื่องหนึ่งได้นางจึงเรียกบานซูมาและบอกเขาว่า “ไปที่บ้านจาวเหลียนและถามจาวเหลียนว่าเขาต้องการไปที่ค่ายทหารกับเราหรือไม่เราจะรอเจ้าอยู่ในรถม้าราชสำนัก รีบไปรีบกลับ”บานซูงงงวย“คุณหนูพาเขาไปทำไมขอรับ”“ทหาร100,000 นายในค่ายทหารเป็นของเขา เจ้าคิดว่าเขาควรถูกพาไปด้วยหรือไม่ ? ” เฟิงหยูเองกล่าวจบและปีนขึ้นไปบนรถม้าของราชสำนักหวงซวนเห็นว่านางดูโมโหเล็กน้อยแล้วก็กังวลกับบานซูเล็กน้อยนางอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “บานซูเป็นแบบนี้มานานแล้วคุณหนูอย่าโกรธเขาเลยเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองส่ายหัว“ไม่มีปัญหา” คนเหล่านี้อยู่ข้างนางมานานหลายปี นางจะไม่เข้าใจพวกเขาอย่างไร บานซูเป็นอย่างที่หวงซวนได้กล่าวไว้ เขาสนิทกับนางมากเกินไปและไม่ได้ทำตัวเป็นคนนอก มันเป็นเช่นนั้นที่เขาจะมีคำถามหรือสิ่งที่จะพูดกับสิ่งที่นางพูดส่วน
