ี่สุดเขาก็กล่าวว่า “ในความเป็นจริงข้าไม่เคยคิดที่จะแข่งขันกับพวกเขาเพื่ออะไรเลย ตั้งแต่วินาทีที่ข้าเริ่มที่จะเข้าใจสิ่งต่าง ๆ เสด็จแม่เป็นคนสุดท้ายที่มาถึงในพระราชวัง นางเป็นคนที่ได้รับความรักทั้งหมดของเสด็จพ่อซึ่งก่อนหน้านี้นางมีชีวิตที่โดดเดี่ยว ข้ารู้สึกขอโทษเล็กน้อย นั่นเป็นสาเหตุที่ข้าต้องการทำงานให้กับเสด็จพ่อและกังวลเรื่องราชวงศ์ต้าชุนในอนาคต ใครก็ตามที่มีความสามารถในการนั่งในที่นั่งนั้น ข้าจะมอบสิทธิ์ทั้งหมดของข้าและพาเสด็จแม่ออกไปให้ไกลที่สุด และออกจากสถานที่แห่งนี้ด้วยความสุข อย่างไรก็ตามข้าไม่เคยคิดว่าวันนี้ข้าจะก้าวหน้า ข้าไม่สามารถเห็นความหวังในอนาคตของราชวงศ์ต้าชุนได้ พี่แปดมีความสามารถและเสด็จพี่มีความทะเยอทะยาน แต่ความคิดของเสด็จพี่เลวร้ายเกินไป และเสด็จพี่ทะเยอทะยานเกินไป หากโลกตกอยู่ในมือของเสด็จพี่ ราษฎรจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน ในใจของข้าพี่เจ็ดดีที่สุด อย่างไรก็ตามโชคร้ายที่นิสัยของเสด็จพี่ไม่เหมาะกับการแข่งขันในราชสำนัก พี่หกก็ค่อนข้างดีเช่นกัน อย่างไรก็ตามหากบัณฑิตครองบัลลังก์ จะต้องมีแม่ทัพที่ดีในการปกป้องอาณาจักร แม่
ทัพผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะหาได้ยาก พี่ใหญ่ชอบธุรกิจ พี่รองก็เช่นกัน พี่สี่ก็กลายเป็นคนสามัญ”เฟิงหยูเองฟังเขาพูดอย่างนี้และเข้าใจความขมขื่นในใจของเขาจึงบอกเขาว่า “ความคิดเหล่านี้ไม่มีจุดหมาย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เราสามารถทำได้ทีละขั้นตอน ไม่ต้องกัง
