วนเทียนหมิง เจ้าพูดมานานแล้วว่าชีวิตของข้าไม่ควรถูกนำไปใช้ในคฤหาสน์ของเมืองหลวงเพื่อแข่งขันกับผู้หญิงคนอื่น นี่คือสิ่งที่เราได้พูดคุยกันแล้วก่อนที่เราจะไป
ที่เฉียนโจว ข้าชอบชีวิตแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหยุดข้า ข้าอยากไปสนามรบในภาคใต้กับเจ้าจริง ๆ ”เมื่อนางกล่าวนางเชิดคางขึ้นและแววตาเปล่งประกายระยิบระยับซวนเทียนหมิงมองแล้วหัวเราะ “เอาล่ะ ชายาขององค์ชายผู้นี้น่าจะต่างจากคนอื่น”“คิดเช่นนี้ถูกต้อง”นางยิ้มและกระโดดลงมาจากอัญมณีที่นางนั่งทับอยู่ “วันอันสงบสุขควรจะถูกทิ้งไว้เพื่ออนาคต ข้าอายุเท่าไหร่ข้าควรจะสงบสุขเพื่ออะไร ? เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าเย็บปักรอเจ้า ?ความสบายถูกสงวนไว้สำหรับคนตาย บุคคลที่มีชีวิตต้องต่อสู้เพื่อเป้าหมายอย่างต่อเนื่อง ในอดีต เป้าหมายของข้าคือหลบหนีจากภูเขาในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและกลับสู่เมืองหลวง ต่อมาเป้าหมายของข้าคือการทำลายผู้คนในตระกูลเฟิงและไม่ถูกรังแกจากใครอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นข้ารู้สึกว่าความโลภของข้าเพิ่มขึ้นมาก พิชิตเฉียนโจวแล้วก็ต้องไปภาคใต้ ถ้ามีอาณาจักรเล็ก ๆ ที่สร้างปัญหา ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา… ซวนเทียนหมิง เราจะไม่รวมโลกเข้าด้วยกันใช่หรือไม่ ? ”เขาหัวเราะ“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ! ” เขาเอื้อมมือไปลูบหัวของนาง แต่เขาก็มีกำลังมากทำให้ผมนางยุ่ง “ไม่ นี่ค่อนข้างดี” นางดูเหมือนกระรอกตัวเล็ก“รุนแรงจัง”นางปัดมือของเขา “ยังมีเรื่องเป็นทางการที่ข้า
