“การให้น ้าเกลือต้องใช้เวลาประมาณ1 ชั่วยาม ในช่วงเวลานี้ตราบใดที่หลู่หยานไม่ขยับ มือที่ถูกแทงด้วยเข็มมันจะไม่เป็นไร หลังจากผ่านไป 1 ชั่วยาม ข้าจะเอาเข็มออกหลังจากนี้หมอหญิงจากร้านห้องโถงสมุนไพรจะมาหานางทุกวันเพื่อให้ยาแก่นาง อย่างน้อยที่สุดมันก็จะดำเนินต่อไปอีกสิบวัน”เก้อซื่อมองไปที่หลู่หยานหลังจากพร ่าขอบคุณเฟิงหยูเองซ ้า ๆจากนั้นนางก็นั่งข้างเตียงของหลู่หยานและเช็ดน ้าตาหลู่ซ่งรู้สึกว่าการที่เฟิงหยูเองรออยู่1 ชั่วยามนั้นไม่ดี และมันจะน่าอึดอัดใจสำหรับเจ้าหน้าที่อย่างเขาที่จะคุยกับนาง หลังจากคิดไปเล็กน้อยเขาก็กล่าวว่า “ข้ามีบุตรสาวอีกคนในคฤหาสน์ ข้าขอคุยกับองค์หญิงซักครู่ได้หรือไม่ขอรับ ! เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว องค์หญิงเคยพบนางระหว่างงานเลี้ยงฉลองเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง นางเป็นบุตรสาวคนโตของข้า, หลู่ปิง”เฟิงหยูเองพยักหน้าและกล่าวด้วยน ้าเสียงสม ่าเสมอ“ไม่เป็นไรให้คนนำข้าไปที่เรือนของหลู่ปิง ข้าจะไปหาคุณหนูหลู่ปิงสักครู่”โดยที่ไม่ต้องเอ่ยเรื่องนี่ขึ้นมาหลู่ซ่งก็เล่าเรื่องหลู่ปิงให้นางฟัง นี่เป็นสิ่งที่แม่นยำตามที่เฟิงหยูเองคิดไว้ ในขณะที่เดินไปที่เรือนของหลู่ปิง บ่าวรับใช้คนหนึ่งนำทางให้นางนึกขึ้นมากล่าวว่า “คุณหนูใหญ่
มีอาการป่วยซับซ้อน องค์หญิงได้โปรดอย่ารังเกียจคุณหนูเลยเจ้าค่ะ”บ่าวรับใช้คนนี้เป็นคนที่ทำงานในเรือนของหลู่หยาน หลูหยานคุ้นเคยกับการกลั่นแกล้งหลู่ปิง และแม้แต่บ่าวรั
