นเช่นนีŖได้อย่างไร”“ว้าวววช่างเลวทรามตํŕาชํŖาเสียจริง ! ” เฟิงหยูเองสบถออกอย่างคร่าว ๆ ว่า “มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน” ในการเข้าสู่สนามรบเพืŕอฆ่าศัตรู สิŕงสำคัญยิŕงกว่าอาวุธและยุทธวิธีคือเสบียง อาหารพร้อมด้วยยา ถ้าขาดแคลนสิŕงเหล่านีŖ ทหารก็จะไม่สามารถกินได้เพียงพอ พวกเขาจะไปต่อสู้กับสงครามได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงไม่มีแรง แต่พวกเขาไม่สามารถรู้สึกสงบใจได้ ! การฆ่าศัตรูในสนามรบเป็นสิŕงทีŕต้องทำเมืŕอหัวของพวกเขาอยู่ในระดับสูง ทุกครัŖงทีŕพวกเขารีบออกไป มีโอกาสทีŕพวกเขาจะไม่กลับมาอีกอย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะกินอาหารก่อนตายได้ การให้เหตุผลแบบนีŖไม่เคยเกิดขึŖนมาตลอดทุกยุคทุกสมัย แม้กระทัŕงก่อนทีŕจะถูกส่งไปยังกิโยติน ผู้ทีŕจะถูกประหารก็ยังได้กินอาหารมืŖอสุดท้าย !จิตใจของเฟิงหยูเองเต็มไปด้วยความโกรธแต่นางจะทำอย่างไร ?นางถามซวนเทียนหมิง “เจ้าเลือกทีŕจะไม่ไปงัŖนหรือ ? ”อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงบอกกับนางว่า“เมืŕอป้ายคำสัŕงการทหารของราชวงศ์ต้าชุนมาถึงยุคของฮ่องเต้ แม้แต่แม่ทัพปิงหนานก็ค่อย ๆ ละทิŖงการควบคุมกองทหารของเขา พวกมันทัŖงหมดถูกส่งกลับไปยังองค์ชาย สำหรับองค์ชายทีŕมีสิทธิřในการบังคับบัญชากองทัพและสามารถเป็นผู้นำในการต่อสู้ นอกจากข้าและพีŕแปดนัŖน มีเพียงพีŕเจ็ดเท่านัŖน”“พีŕเจ็ด? ” เฟิงหยูเองกัดฟันของนาง “เจ้าหมายถึงว่าถ้าเจ้าไม่ไปก็ต้องเป็นพีŕเจ็ดทีŕจะไป ? ถ้าอย่างนัŖนอะไรทีŕแตกต่า
