ัดเจนมำกส ำหรับทุกคนที่เห็น เจ้ำไม่
สำมำรถหลีกเลี่ยงควำมรับผิดชอบในเรื่องนี้ได้ มันจะเป็นกำรดีกว่ำถ้ำปล่อยให้พวกเขำท ำ และดูว่ำพวกเขำจะสร้ำงผลลัพธ์แบบใด”เช่นเดียวกับที่ซวนเทียนฮั่วพยำยำมหยุดยั้งเขำบำงคนในอีกด้ำนหนึ่งก็เริ่มแนะน ำว่ำซวนเทียนหมิงสละอ ำนำจที่ควบคุมในส่วนของทหำรองครักษ์ของเขำ ฮ่องเต้ตัวสั่นเทำด้วยควำมโกรธและแม้แต่จำงหยวนก็ทนไม่ไหวที่จะดูต่อไป เขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำท ำเกินไปแล้ว ! ”แต่ในที่สุดเขำก็เป็นเพียงขันที และจบลงด้วยกำรถูกวิพำกษ์วิจำรณ์ฮ่องเต้สำมำรถที่จะเข้ำใจได้คนเหล่ำนั้นจะไม่ยอมแพ้หำกไม่บรรลุเป้ำหมำย แต่เขำจะพูดอะไรดี สองคนเสียชีวิตในช่วงปีใหม่ทหำรองครักษ์ก ำลังท ำอะไรกันแน่ ? ในเวลำเช่นนี้แม้ว่ำเขำต้องกำรปกป้องพวกเขำเหตุผลก็ไม่อยู่ที่นั่น ครำวนี้ฮ่องเต้ตัดสินใจอย่ำงดุร้ำยในขณะที่เขำกระทืบเท้ำของเขำ และกล่ำวเสียงดัง “เอำล่ะ เรำจะยอมรับมัน เจ้ำเก้ำ เจ้ำไม่สำมำรถหลีกเลี่ยงควำมรับผิดชอบในเรื่องนี้ได้ มอบป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำรองครักษ์ออกมำ ! ”ซวนเทียนหมิงไม่ได้พูดอะไรและถึงมือเขำ ดึงป้ำยค ำสั่งออกมำเขำก็โยนมันให้ฮ่องเต้มันบินผ่ำนอำกำศและผ่ำนจุดที่องค์ชำยยืนอยู่องค์ชำยแปดมองตำมโดยไม่ปล่อยให้คลำดสำยตำ เขำดูมันจนกว่ำจะถึงมือของฮ่องเต้ เขำยังพบอีกว่ำฮ่องเต้ก ำลังจ้องมองตัวเอง กำรจ้องมองของเขำดูเหมือนจะเผยให้เห็นควำมโลภเล็กน้อย แต่เขำไม่รู้ว่ำเสด็จพ่อของเขำเห็นหรือไม่
ป้ำยค
