ำสั่งกลับไปที่มือของฮ่องเต้และมีคนแนะน ำทันทีว่ำควรมอบมันให้องค์ชำยแปดซึ่งเวลำนี้อยู่ห่ำงจำกกองทหำรของเขำ แต่ฮ่องเกล่ำวว่ำ “มันคืออะไร ? องค์ชำยแปดจะไม่กลับไปภำคใต้หลังจำกฉลองปีใหม่ ? หำกเป็นเช่นนี้ ป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำรองครักษ์จะมอบให้แก่องค์ชำยแปด องค์ชำยแปดมอบป้ำยค ำสั่งควบคุมกองทัพของเจ้ำในภำคใต้ให้องค์ชำยเก้ำ เมื่อกำรเฉลิมฉลองปีใหม่สิ้นสุดลง ให้เขำไปภำคใต้เพื่อดูแลพวกเขำ เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องย้อนกลับไป เจ้ำจะได้อยู่ในเมืองหลวงเพื่อดูแลทหำรองครักษ์ได้”ฮ่องเต้ดูไม่ยินดียินร้ำยแต่สำมำรถมองเห็นแววตำที่บ่งบอกถึงควำมสุขของเขำ –ขุนนำงคิดดว่ำตัวเองฉลำดหลักแหลมในกำรหลอกลวงป้ำยค ำสั่งทหำรองครักษ์ของซวนเทียนหมิงไปก็โง่งมในทันที ! ตอนแรกเขำคิดว่ำเขำก ำลังช่วยองค์ชำยแปดด้วยเรื่องใหญ่กำรสละป้ำยค ำสั่งควบคุมทหำรองครักษ์ขององค์ชำยเก้ำนั้นเป็นกำรช่วยเหลือที่ดีใช่หรือไม่ ? จำกช่วงเวลำนั้นไปข้ำงหน้ำเขำจะมีสถำนะที่เหมำะสมที่ด้ำนข้ำงขององค์ชำยแปด เขำจะไม่เป็นคนไร้ค่ำและเขำจะโชคดีกว่ำตอนนี้ ครอบครัวของเขำก็จะประสบควำมส ำเร็จจำกมันเขำเพลิดเพลินไปกับฝันกลำงวันอันสวยงำมนี้แม้กระนั้นเขำก็ตกไปในนรกทันทีด้วยค ำพูดของฮ่องเต้ คนเหล่ำนั้นคุกเข่ำด้วยควำมงุนงงและกล่ำวอย่ำงไม่รู้ตัวว่ำ “ฝ่ำบำททรงพูดเล่นกับกระหม่อมใช่หรือไม่พะยะค่ะ ? ”
ฮ่องเต้กล่ำวเงียบๆ “ผู้ปกครองไม่พูดเล่น” จำกนั้นเขำก็มองไปที่องค์ชำยแปดซวนเทียน
