ะผู้ฝึกฝนศิลปะกำรต่อสู้ไม่อ่อนแอ แม้ว่ำเขำจะมีปัญหำสุขภำพเล็กน้อย ทุกประเภทจำกเวลำที่เขำอยู่ในสนำมรบ และปัญหำเหล่ำนั้นก ำลังมำถึงก่อนอำยุของเขำ เขำก็ยังสำมำรถโจมตีขุนนำงเหล่ำนี้อย่ำงเต็มที่ซึ่งพวกเขำไม่กล้ำที่จะตอบโต้ เขำโจมตีอย่ำงรุนแรงรำวกับโจมตีศัตรู ส ำหรับเจ้ำหน้ำที่ที่โดน พวกเขำร้องออกมำเสียงดัง ๆ แม้ว่ำเสื้อผ้ำที่พวกเขำสวมใส่ในช่วงฤดูหนำวจะหนำขึ้น กำรถูกตีก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ พวกเขำเริ่มสงสัยว่ำสุขภำพของฮ่องเต้องค์นี้แย่ลงจริงหรือ ? เมื่อเขำยังคงมีพละก ำลังมำกมำยสิ่งนี้ไม่คล้ำยกับชำยชรำในช่วงปีที่เสื่อมถอยของเขำแต่อย่ำงไรในขณะที่ด้ำนนี้ควำมวุ่นวำยของเสียงร้องดังคนที่เหลือสำมำรถดูต่อได้ ฮองเฮำก้ำวไปข้ำงหน้ำและหยุดเขำ แต่หลังจำกควำมพยำยำมเพียงไม่กี่ครั้ง นำงก็ไม่สำมำรถเข้ำใกล้ได้ มีอยู่สองสำมครั้งที่กิ่งไม้ซึ่งฮ่องเต้หยิบขึ้นมำเกือบจะตีใบหน้ำของนำง ดังนั้นนำงจึงกลัวและไม่กล้ำที่จะเดินหน้ำต่อไป บรรดำองค์ชำยพำกันกอดอกยืนอยู่ตรงนั้นรำวกับว่ำได้ดูละคร ซวนเทียนหมิงยังเสนอควำมคิดบอก
ฮ่องเต้ด้วยซ ้ำ “ตีไปที่ใบหน้ำและล ำคอ กำรตีเสื้อผ้ำจะไม่ท ำให้เจ็บปวดมำก” ดังนั้นครั้งต่อไปฮ่องเต้โจมตีจึงมุ่งไปยังสถำนที่ที่ไม่มีเครื่องแต่งกำยป้องกันซวนเทียนโม,องค์ชำยแปดเฝ้ำดูหน้ำนิ่วคิ้วขมวด แต่เขำไม่ก้ำวไปข้ำงหน้ำ เขำส่ำยหน้ำเล็กน้อยกับขุนนำงที่มองมำที่เขำจำกนั้นก็ส่งยิ้มเล็กน้อย ขุนนำงได้รับค ำสั่งล
