ับ พวกเขำเริ่มตะโกนอีกครั้งว่ำ“ฝ่ำบำท แม้ว่ำฝ่ำบำทจะตีพวกเรำทุกคนจนตำย เรำก็ต้องรับผิดชอบต่อรำชวงศ์ต้ำชุนและผู้คนในนั้น”“ฝ่ำบำท! องค์หญิงเป็นคนที่น ำโชคร้ำย ท่ำนจะต้องไม่อนุญำตให้นำงเข้ำไปยุ่งกับเรื่องของรำชส ำนัก ได้โปรดคิดเกี่ยวกับพลเมืองของโลก ! ”ไม่ว่ำฮ่องเต้จะตีพวกเขำอย่ำงไรผู้คนเหล่ำนี้ก็ไม่กลัวเขำอีกต่อไป เมื่อพวกเขำตะโกนสิ่งที่คล้ำยกันซ ้ำ ๆ พวกเขำยังคงตะโกนต่อไปโดยบำงคนมีเลือดไหลออกมำจำกหน้ำผำกจำกกำรท ำเช่นนี้ฮ่องเต้ค่อย ๆ เหนื่อยล้ำและกำรเคลื่อนไหวของเขำก็ช้ำลง ซวนเทียนหมิงทนไม่ได้ที่จะดูอีกต่อไปแล้ว เขำก็จ้องมองไปที่ซวนเทียนฮั่วหลังก้ำวถอยหลังอย่ำงไร้จุดหมำยและช่วยเหลือฮ่องเต้ด้วยตัวเองฮ่องเต้ยังคงต้องกำรสำปแช่งอีกเล็กน้อยอย่ำงไรก็ตำมเขำได้ยินซวนเทียนฮั่วกระซิบอย่ำงเงียบ ๆ กับเขำ “เสด็จพ่อคือผู้ปกครองในช่วงเวลำนี้เสด็จพ่อไม่ควรสำปแช่งขอรับ”
ถูกต้องเขำเป็นผู้ปกครอง กำรเป็นผู้ปกครองหมำยควำมว่ำเขำจะต้องถูกยับยั้งเล็กน้อยและไม่สำมำรถท ำตำมที่เขำพอใจได้ เขำไม่สำมำรถท ำต่อไปในแบบของเขำ ทุกคนบอกว่ำโลกจะเป็นของเขำหลังจำกเขำกลำยเป็นฮ่องเต้ และเขำสำมำรถท ำทุกอย่ำงที่เขำต้องกำร แต่หลังจำกที่เขำขึ้นครองบัลลังก์ ในที่สุดเขำก็พบว่ำมันตรงกันข้ำม หลังจำกกลำยเป็นฮ่องเต้ มีหลำยสิ่งหลำยอย่ำงที่ไม่ขึ้นกับเขำ แม้แต่กำรรับประทำนอำหำรและกำรนอนหลับก็มีคนคอยจับตำดูเขำอยู่ แม้แต่อำหำรที่เขำชอบมำก
