บทที่ 69 ภัยพิบัติจากฝูงโคคลั่ง
หนิวอี้จากไปอย่างโกรธเคือง หลี่ลี่ยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง แล้วมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึกเพื่อค้นหาต่อไป
เดินทางไปไม่รู้กี่ลี้ ผ่านป่าทึบมามากมาย ต้นไม้รอบข้างเริ่มบางตาลง แสงอาทิตย์ส่องผ่านเข้ามามากขึ้น นำความอบอุ่นมาเป็นระลอก
เมื่อผ่านป่าทึบออกมา ทัศนียภาพเบื้องหน้าโล่งกว้าง เงยหน้ามองไป
เห็นเนินเขาทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หญ้าป่าปกคลุมทั่วทั้งภูเขาเป็นสีเขียวขจี ดูราวกับปูพรมสีเขียวไว้ทั่วทั้งพื้นที่ มีต้นไม้ใหญ่ประปรายอยู่ตรงนั้นตรงนี้ ราวกับร่มขนาดใหญ่ ยิ่งขับเน้นความสูงใหญ่ของมัน
หลี่ลี่เข้าสู่เขตเนินเขา เดินทางเข้าไปไกลมาก เดินมาเกือบสองชั่วยามกว่า รอบข้างเป็นหญ้ารกสูงถึงเอว แต่ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ หญ้าก็ยิ่งเตี้ยลง แต่ก็ยิ่งเขียวชอุ่มสมบูรณ์
เสมือนว่ามันตกใจเพราะหลี่ลี่ บางครั้งสัตว์เล็กสัตว์น้อยนานาชนิดก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากพงหญ้า แล้วรีบหนีไปไกลอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะนั้นพงหญ้าก็ส่งเสียงซู่ซ่า เคลื่อนไหวไปทั่ว ดูเป็นภาพที่วุ่นวายยิ่งนัก
หลี่ลี่รู้จากตำราที่แนะนำเกี่ยวกับเขาเสือคำราม ว่าบริเวณเนินเขานี้อาจมีเสือทมิฬเขาคู่ปรากฏตัว แต่ในเวลากลางวันแบบนี้ เสือทมิฬเขาคู่จะไม่ออกมา ดังนั้นเขาจึงกล้าเดินหน้าต่อไป
ในตอนนั้นเอง หลี่ลี่ก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากที่ไกล ๆ ราวกับมีแรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่มองไม่เห็น
เขาเสือคำรามเต็มไปด้วยอันต
