“คราวนี้ คุณหมอหลินคงจะวางใจได้แล้ว! ลูกชายที่ไม่เชื่อฟังคนนี้รอดชีวิตแล้ว”
หัวหน้าแผนกเส้นประสาท มองดูคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงแล้วกล่าวชื่นชม
หานชิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา พอได้ยินเช่นนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที “หัวหน้า หมายความว่าเขาเป็น…ลูกชายของหัวหน้าหลินของเราหรือครับ?”
“ถูกต้อง! ไม่งั้นเขาจะต้องรีบร้อนขนาดนั้นทำไมถ้าไม่ใช่ลูกของเขา มือทั้งสองข้างนี้อาจจะพิการไปแล้วก็ได้”
“ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน เขาถึงกับออกตัวผ่าตัดเองเลย!”
หัวหน้าแผนกเส้นประสาทรีบตอบ
“อ๋อ เข้าใจแล้ว”
หานชิงอวี่พยักหน้า แสดงสีหน้าโล่งอก
“เด็กคนนี้ไม่ฟังคำพ่อ อายุยังน้อยก็วิ่งไปเรียนเทคโนโลยีไร้ประโยชน์ที่ต่างประเทศ กลับมาตั้งใจจะเปิดโรงงานที่นี่ เพิ่งขนอุปกรณ์กลับมา ตอนปรับแต่งเองก็ทำให้ตัวเองบาดเจ็บขนาดนี้”
หัวหน้าแผนกส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “น่าสงสารหัวหน้าหลินจริง ๆ”
“มิน่าล่ะ ข้อมูลแต่ละอย่างถึงจะไม่ผ่านเกณฑ์ แต่ก็ยังถูกดันให้เข้ามาได้ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
หานชิงอวี่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ถือว่าได้ช่วยเขาไปหนึ่งครั้ง เชื่อว่าหลังจากที่เขาอาการดีขึ้นแล้ว เขาคงจะเข้าใจอะไรมากขึ้น”
พูดจบ เขาก็มองไปที่คนเจ็บ
พอมองดูดี ๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าคนเจ็บหน้าตาคล้ายกับหลินหม่านชางอยู่เหมือนกัน
ที่นี่มีคนรอให้ยาชาหมดฤทธิ์อยู่หลายคน
เพราะยังไงเสีย คนเจ็บก็เป็นลูกชายของหัวหน้าหล
