้อซื่อรู้สึกหงุดหงิดและกล่าวเสียงดัง “คุณหนูยังไม่ตาย เจ้าร้องไห้ทำไม ? ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ขยับไปข้างเตียงของหลู่หยาน และจับมือของหลู่หยาน นางก็ไม่สามารถกลั้นนํ้าตาไว้ได้หลู่ซ่งกำลังคิดอย่างหนักมากกว่าคนอื่นๆ โดยคิดว่า “หากหยานเอ๋อเป็นเช่นนี้ นางไม่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวังได้แน่นอน งานเลี้ยงในพระราชวังทุกวันนี้เกิดขึ้นในช่วงเย็น เท่าที่ข้าเห็นมันจะเป็นการดีกว่าถ้าจะไปที่ตำหนักเซิงเพื่อคารวะองค์ชายแปด เมื่อคืนพระองค์เข้ามาในเมืองหลวงแล้ว และพระองค์คงจะอยู่ในตำหนักของพระองค์”การได้ยินหลู่ซ่งพูดถึงองค์ชายแปดหลู่หยานผู้ซึ่งนอนอยู่บนเตียงกลายเป็นคนร่าเริงและกล่าวว่า “ใช่แล้ว องค์ชายแปด ข้าต้องการพบองค์ชายแปด ท่านพ่อ ท่านแม่เชิญพระองค์มาที่คฤหาสน์ได้หรือไม่เจ้าค่ะ ? เขามอบของขวัญให้ลูกหลายสิ่งหลายอย่าง พระองค์จะต้องจริงจังกับข้ามาก ตอนนี้ข้าป่วยและต้องการพบพระองค์ พระองค์จะต้องมาแน่นอนเจ้าค่ะ”เก้อซื่อยังรู้สึกว่าความคิดของหลู่หยานนั้นดีมากดังนั้นนางจึงพูดกับหลู่ซ่งอย่างรวดเร็ว “ตำหนักเซิงนั้นไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมจริง ๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเชิญองค์ชายแปดมาที่คฤหาสน์ ไม่ว่าในกรณีใด พระองค์ต้องพบกับหยานเอ๋อ แม้ว่าหยานเอ๋อจะดูไม่ดีในตอนนี้ แต่ใครไม่เคยล้มป่วยมาก่อนหรือบางทีพระองค์จะ
สามารถจัดการกับพิษนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เราต้องให้พระองค์รู้ว่ามีคนต้องการทำร้ายหย
