กงง นางจึงถามบ่าวรับใช้ในห้องว่า “เจ้าดูแลนางอย่างไร ? หน้าต่างเปิดตอนกลางคืนหรือไม่ ? หรือเตาอั้งโล่ไม่ได้จุดไฟ ? พรุ่งนี้จะเป็นวันสิ้นปี และนางจะต้องเข้าไปในพระราชวัง เมื่อคุณหนูป่วย นางจะเข้าไปได้อย่างไร ? ”
เก้อซื่อดุอย่างรุนแรงพวกเขาด่าบ่าวรับใช้ในห้อง ทุกคนพากันกลัวและคุกเข่าบนพื้น แม้แต่ชามยาที่หรูยี่ถือไว้ หลู่หยานนอนอยู่บนเตียงและท้องก็เต็มไปด้วยความโกรธ ในขณะนี้นางยังระเบิดอารมณ์โดยใช้แรงเพียงเล็กน้อยที่มีตบเตียงของนาง ในขณะที่กรีดร้องด้วยตัวเองเสียงแหบห้าว “บ่าวรับใช้ ! พวกเจ้าทุกคนต่างก็มองว่าตระกูลหลู่ไม่เหมือนอย่างที่เคยเป็นมาในอดีต และทำร้ายข้าจนเป็นแบบนี้ ข้าจะตัดหัวของพวกเจ้าให้หมด ! ”เสียงของนางแหบห้าวขณะที่นางยังคงกรีดร้องนางดูเหมือนผู้หญิงบ้าคลั่ง เก้อซื่อพยายามอย่างยิ่งที่จะกอดนางไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางเคลื่อนไหวแรง ๆ และทำให้นางสงบลง นางปลอบใจบุตรสาวซํ้า ๆ “หยานเอ๋อ สงบสติสงบลง ความโกรธที่เจ้ามีบยิ่งทำให้ยากที่จะรักษาโรคนี้ มาพักผ่อนดีกว่า และมันอาจจะดีขึ้นในวันปีใหม่ ! ”“มันจะดีขึ้นได้อย่างไร”หลู่หยานเริ่มหมดหวังจริง ๆ “ข้ารู้ตัวดีแม้ว่าข้าจะไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอย่างร้ายแรง แต่ข้าก็รู้สึกว่าร่างกายของข้าอ่อนแอ ข้าจะเข้าไปในพระราชวังได้อย่างไร ? ”“หยานเอ๋อพูดถูกต้อง! ” ข้างนอกประตู เสนาบดีหลู่ซ่งเดินเข้ามา ในขณะที่เดินเข้าไปเขาพูดว่า “มีกฎระเบียบมากมายใน
