ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรเราจำเป็นต้องดูแลพวกเขาก่อน เรื่องอื่นค่อยพูดกันทีหลัง” หลังจากพูดแบบนี้นางมองไปที่เด็กสองคนอีกครั้ง และพูดว่า “ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าเราจะพาพวกเจ้าเข้ามา มันเป็นเพราะสภาพร่างกายปัจจุบันของพวกเจ้าจะไม่อนุญาตให้พวกเจ้าออกไปข้างนอกได้ สำหรับตอนนี้พวกเจ้าจะอยู่ที่นี่ และเราค่อยคุยเรื่องนั้นในภายหลัง”เด็กสองคนพยักหน้ารู้ว่าการขอร้องต่อจะไร้ประโยชน์ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังเหนาวมาก หากพวกเขายังคุกเข่าต่อไปพวก
เขาอาจตายทันที ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คัดค้านและอนุญาตให้เทียนดงพาบ่าวรับใช้นำพวกเขาเข้ามาในเวลานี้ฝ่ายของวังซวนได้แจกของให้กับบ่าวรับใช้ในบ้านจากนั้นนางก็ไปด้านข้างของเฟิงหยูเอง เมื่อมองดูชายหนุ่มที่เปียกโชกอยู่ นางก็คำนับอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “วังซวน บ่าวรับใช้ผู้นี้ทักทาย…”“ไม่จำเป็นที่เจ้าจะต้องสุภาพมาก”ก่อนที่วังซวนจะพูดจบผู้ชายคนนั้นก็รีบพูดเพื่อหยุดนาง ในเวลาเดียวกันเขาก้าวไปข้างหน้าและประคองวังซวนที่โค้งคำนับ ส่ายหัวของเขาลดเสียงของเขา และกล่าวว่า “ในขณะที่เดินไปรอบ ๆ ด้านนอก อย่าใส่ใจกับกฎเหล่านี้”เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมารวมกับการกระทำของวังซวนเฟิงหยูเองจำได้ทันที นางอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแล้วตบหน้าผากตัวเอง นางคิดกับตัวเองว่าความทรงจำของนางแย่จริง ๆ นางจะคิดถึงคนผู้นี้ตรงหน้านางในฐานะคนแปลกหน้าได้อย่างไร นี่เป็นองค์ชายหกที่ไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวงเป็
