นเวลานาน และนางได้พบเพียงครั้งเดียว นี่คือองค์ชายเซียง, ซวนเทียนเฟิง ! จริง ๆ แล้วนางคิดว่านี่เป็นคนแปลกหน้าและสุภาพกับเขาตลอดเวลา นี่คือ…ความล้มเหลวในการจดจำคนในครอบครัว
นางพูดกับองค์ชายหกด้วยความละอายเล็กน้อยว่า“พี่หกอภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ ความทรงจำของข้าไม่ค่อยดีนัก และไม่สามารถจำพี่หกได้”เมื่อนางเรียกเขาว่าพี่หกฟู่ซางซึ่งยังอยู่ใกล้เคียงก็ตกใจ ฟู่ซางก็เข้าใจเป็นอย่างดีชัดเจนมากว่าเฟิงหยูเองเป็นคนแบบไหนนางมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับครอบครัวของเฟิงหยูเอง เมื่อคำพูดที่ว่าพี่หกออกมาจากปากของนาง ฟู่ซางก็นึกถึงคนสองคนในทันที หนึ่งในนั้นคือหลานชายคนที่หกของตระกูลเหยา, เหยาหยิงเอง ลูกพี่ลูกน้องคนที่หก และอีกคนเป็นองค์ชายหกของราชวงศ์นางทำเช่นเดียวกับองค์ชายเก้าทำ และเรียกเขาว่าพี่หก และหลานชายของตระกูลเหยาอยู่ในเมืองหลวงตลอด เป็นไปไม่ได้ที่เฟิงหยูเองจะไม่รู้จักเขา อาจมีเพียงองค์ชายหกที่ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงเท่านั้น ด้วยสิ่งเหล่านี้คนที่อยู่ข้างหน้าพวกนางคือองค์ชายหกในปัจจุบัน !ฟู่ซางเริ่มและทำตามวังซวนอย่างรวดเร็วในการทักทายอย่างไรก็ตามนางยังจำคำพูดขององค์ชายหกได้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไรเลย อย่างไรก็ตามทัศนคติของนางก็ยิ่งแสดงความเคารพมากขึ้นเฟิงหยูเองจำเขาไม่ได้แต่วังซวนเติบโตในตำหนักหยู มันเป็นธรรมดาที่นางจะจำเขาได้ ผู้ที่มานั้นแน่นอนว่าเป็นองค์ชายหกในปัจจุบัน องค์ชายซวนเทียนเฟิง
