่านหนังสือแต่ปัจจุบันเฟิงจื่อหรูกำลังนอนหลับอย่างสบายเขาไม่เหมือนในอดีตอีกต่อไปซึ่งในที่สุดเขาก็มักจะสลัดผ้าห่มออกและขาของเขาก็จะเตะไปรอบ ๆ ตอนนี้เด็กคนนี้นอนเหมือนทหารที่มีวินัยแบนและตรง ลมหายใจของเขาสมํ่าเสมอ และเมื่อเขาลงไปในความฝันของเขา เขาไม่ได้ดิ้นเตะไปรอบๆเฟิงหยูเองสังเกตการเปลี่ยนแปลงในน้องชายของนางและนางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในท้ายที่สุดผู้คนทุกคนจำเป็นต้องเติบโตขึ้น เข้าใจมากขึ้นและสามารถวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเขาเองเขายังจำกัดร่างกายของตัวเองเมื่อนอน ไม่มีความประมาทในอดีตอีกต่อไป แต่ด้วยความยับยั้งชั่งใจนี้ ความไร้เดียงสาก็หายไป ในวัยเด็ก เขาเป็นผู้ใหญ่เหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ ในยุคนี้ เมื่อวันนั้นมาถึง เขาจะออกเดินทางและแต่งงานกับภรรยาและมีบุตร เขาไม่ต้องการการปกป้องจากพี่สาวของเขาอีกต่อไปนางยิ้มและแอบออกจากห้องของเฟิงจื่อหรูวังซวนและหวงซวนกำลังยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ทั้งสามกลับไปที่เรือนของนางด้วยกัน หวงซวนเตรียมนํ้าไว้ให้นาง ในขณะที่วังซวนช่วยให้นางเปลี่ยนชุด นางได้ยินอีกเฟิงหยูเองกล่าวว่า “อีกสักครู่ให้คนไปที่ตำหนักหยู ไม่จำเป็นต้องรบกวนองค์ชายเก้า แค่ทักทายทหารยามแค่บอกให้เขารออยู่ข้างนอกประตูพระราชวังเมื่อปราชุมราชสำนัก
เลิกในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเขาจะได้พาเฟิงจื่อหรูเข้ามาในพระราชวังเพื่อคารวะฮ่องเต้” วังซวนพยักหน้าและใส่เสื้อนอกของนางก่อนที่จะจัดการเรื่องนี้เป็นการ
