้อซื่อพูดนางจ้องตรงไปที่บ่าวรับใช้เพราะพวกเขาหยิบรังนกที่สูญเปล่าอย่างระมัดระวังจากนั้นวางมันไว้อีกชามอื่น ขณะที่พวกนางกำลังจะโยนมันทิ้งนางก็กล่าวเสียงดัง “อย่าเอาทิ้ง เจ้ายังไม่ได้รับอนุญาตให้กิน ไปล้างมันแล้วนำกลับมา ไม่ว่ารสชาติแย่แค่ไหน ข้าจะก็กินมัน มันไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากให้คฤหาสน์หลู่รุ่งเรืองอีกครั้ง ข้าต้องกินรังนกนี้ทั้งหมด”ในวันรุ่งขึ้นตอนเที่ยงหวงซวนส่งเฟิงจื่อหรูไปยังทางเข้าของพระราชวังและรอซวนเทียนหมิง เฟิงหยูเองส่งมอบยาที่ถูกนำออกมาจากมิติไปยังฉิงหยู เพื่อที่พวกมันจะได้ถูกนำไปที่ห้องโถง
สมุนไพร จากนั้นนางก็นำวังซวนเข้ามาในรถม้าราชสำนักแล้วออกเดินทาง ในเมืองหลวงนางซื้อสิ่งของสองสามอย่างสำหรับปีใหม่แล้วมุ่งหน้าไปยังที่อยู่นอกเมืองเมื่อกล่าวถึงเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่บ้านนอกเมืองนอกจากเด็กที่อายุน้อย เด็กที่อายุมากที่ผ่านการฝึกอบรมทางการแพทย์บางคนก็ถูกส่งไปยังร้านห้องโถงสมุนไพรนอกเมืองหลวงอย่างช้า ๆ ในปัจจุบันมีคนหน้าตาแปลกใหม่จำนวนมากในบ้าน และพวกเขาเป็นเด็กกำพร้าจากพื้นที่โดยรอบ เทียนตงและฟู่ซางก็ไปต่างมณฑลแต่พวกเขาก็ยังนำกลับมา ท้ายที่สุดแล้วที่อยู่อาศัยไม่สามารถขาดสองสิ่งนี้ได้ และทั้งสองมีความเข้าใจที่ดีขึ้น และคุ้นเคยกับสถานการณ์ทางด้านนี้มากขึ้นจากเมืองหลวงไปยังบ้านเป็นการเดินทางที่ใช้เวลาเดินทางน้อยกว่า1 ชั่วยาม เมื่อรถม้าของเฟิงหยูเองหยุดที่ด้านนอกบ้านผู้คนมากมา
