าลง แต่นางก็ยังเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายแปด นี่คือสิ่งที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”หลู่ซ่งและเก้อซื่อได้ยินเสียงบุตรสาวพูดอย่างสมเหตุสมผลและรู้สึกสบายใจหลู่ซ่งมอบรังนกให้เก้อซื่อให้บ่าวรับใช้เตรียมทำของว่างสำหรับหลู่หยานทันที มารดาและบุตรสาวพูดคุยหัวเราะระหว่างทางกลับไปที่ลานบ้าน ส่วนหลู่ซ่งยังคงยืนอยู่ในสนามและค่อย ๆ เริ่มขมวดคิ้วเขาไม่สามารถระบุเหตุผลได้อย่างแม่นยำแต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นจริง และทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจความเป็นจริงของสถานการณ์ได้ เขากลัวว่ามันจะหายไปเหมือนภาพลวงตาหากเกิดความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้วสามวันก่อนปีใหม่ ซูซื่อแอบไปคฤหาสน์ขององค์หญิงและมอบเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ และขนมอบให้นางนางบอกกับเฟิงหยูเอง “ตอนแรกข้าคิดจะตัดชุดใหม่ให้เจ้า แต่การตัดดน่าจะดูเด่นเกินไป ท้ายที่สุดคฤหาสน์เหยาไม่มีผู้หญิงอายุประมาณเจ้า และถ้าข้าตัดชุดให้ใครบางคน ข้ากลัวว่ามันจะถูกพบเห็นได้” ในขณะที่นางพูด นางหันกลับมามองและเช็ดนํ้าตา เมื่อ
นางหันหลังกลับ นางเล่าต่อว่า “เครื่องประดับเป็นสิ่งที่ข้าแอบเตรียมไว้ ขนมอบก็ทำในครัวเล็ก ๆ ของข้าด้วย ไม่ต้องกังวล ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับพวกมัน”ในขณะที่ซูซื่อกล่าวนางถอนหายใจ จิตใจของเฟิงหยูเองก็เจ็บปวดจากการเห็นสิ่งนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะทำได้ นางบอกซูซื่อ“อดทนอีกหน่อยเจ้าค่ะ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงชั่ว
