คราว และวันหนึ่งสิ่งต่าง ๆ จะดีขึ้นเจ้าค่ะ”อย่างไรก็ตามซูซื่อไม่ได้คาดหวังมากนักนางยังกังวลอย่างมากว่า “จะดีขึ้นหรือ ? ไม่กี่วันที่ผ่านมาข้าได้ยินท่านปู่ของเจ้าบอกว่าเหยาซื่อไปภาคใต้ ข้าจะพูดอะไรบางอย่างและหวังว่าเจ้าจะไม่โทษข้า เหยาซื่อ อ่า เมื่อก่อนข้าสงสารนาง แต่ตอนนี้มีความเกลียดชังในใจของข้า ข้าไม่เข้าใจ ในฐานะที่เป็นคนที่เป็นมารดาจิตใจของนางจะเลวร้ายอย่างไร แม้ว่าจะมีการแบ่งกับเจ้า นางยังไม่ได้ทิ้งจื่อหรู ? การที่นางยอมรับว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อฟูหยานั้นกลายเป็นเรื่องตลกสำหรับผู้คนในเมืองหลวงแล้ว นางให้คนอื่นเรียกเด็กคนนั้นว่าเป็นบุตรสาวของนาง และอนุญาตให้คนอื่นกลายเป็นหนามยอกอกของเจ้า จื่อหรูจะรู้สึกดีได้อย่างไร ? ”เมื่อพูดถึงเฟิงจื่อหรูเฟิงหยูเองก็รู้สึกหมดหนทาง ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว และนางก็ส่งคนไปเสี่ยวโจวเพื่อไปรับเขา คราวนี้ซวนเทียนหมิงระดมพลคนของตัวเองไม่กี่คน ดังนั้นนางจึงไม่ได้ส่งใครจากด้านข้างของนาง นางนับวันรอ เขาจะกลับมาที่เมืองหลวง
ภายในสองวัน แต่สถานการณ์ปัจจุบันในเมืองหลวงนั้นทำให้นางคิดไม่ออกว่านางจะอธิบายให้เด็กคนนั้นฟังอย่างไร ในที่สุดเด็กคนนั้นก็ยังเด็ก นอกจากนี้เขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเหยาซื่อเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางสายเลือด พวกเขาจะมีความสำคัญต่อเขามากกว่า เฟิงจื่อหรูจะสามารถทนต่อสถานการณ์นี้ได้หรือไม่ ?ซูซื่อมองเห็นสิ่งนี้และได้แต่ปลอบโยนนางว่า“อย่าคิดมา
