ก ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มันกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว จื่อหรูเป็นเด็กที่เข้าใจง่าย ข้าคิดว่าเขาจะเข้าใจได้ไม่ยากเกินไป ท้ายที่สุดเขาก็รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ก่อนหน้าของเหยาซื่อ ข้าเป็นห่วงเจ้า อีกสี่เดือนเจ้าจะถึงวัยปักปิ่น การแต่งงานของเจ้ากับองค์ชายเก้าจะต้องได้รับการจัดการในไม่ช้า แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีญาติที่ไว้ใจ การแต่งงานจะต้องดำเนินการอย่างไร ข้านึกถึงมัน และละครเรื่องนี้จะดำเนินต่อไปจนถึงสิ้นปี อาเองไม่ต้องเสียเวลาเป็นห่วงคนอื่น ท่านปู่และท่านลุงทั้งสามของเจ้าพูดกันหมดแล้ว ตระกูลเหยาของเราไม่กลัวที่จะมีส่วนเกี่ยวข้อง เราไม่อนุญาตให้เจ้าปลีกตัวออกไปหลังจากปีใหม่เราจะพบเหตุผลในช่วงต้นเดือนหนึ่งเพื่อให้ทั้งสองครอบครัวคืนดีกัน ด้วยวิธีนี้ ครอบครัวสามารถจัดงานแต่งงานให้เจ้าได้”เมื่อซูซื่อพูดถึงเรื่องนี้เฟิงหยูเองรู้สึกว่าเวลาของสิ่งต่าง ๆค่อนข้างเร็ว ในอดีตนางรู้สึกว่านางยังอยู่ห่างไกลจากอายุที่แต่งงานได้ แต่ตอนนี้เดือนสิบสองแล้ว เมื่อถึงเดือนสี่ตามปฏิทินวันเกิดของนาง เมื่อพูดถึงเรื่องนี้นางไม่ได้คิดมากนัก การจัดงาน
แต่งงานไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถทำคนเดียวได้ และนางไม่ต้องการให้งานแต่งงานนี้ทำโดยประมาท เมื่อคิดเช่นนี้นางต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลเหยาแต่…“ท่านป้าให้เวลาข้าลองคิดก่อนเจ้าค่ะ ! ” ในท้ายที่สุดนางยังคงกังวลว่าเรื่องนี้จะสร้างปัญหาให้กับตระกูลเหยาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อองค์ชาย
