หม่ที่องค์ชายแปดได้เตรียมไว้ให้ตระกูลหลู่ ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นของขวัญมากมาย และซวนเทียนหมิงบอกให้วางไว้ในหีบเพื่อให้เคลื่อนย้ายได้ง่ายขึ้น ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะไม่ต้องการบ่าวรับใช้จำนวนมากและทำให้เป็นขบวนเกะกะ เป็นผลให้พวกเขาลงเอยด้วยการเติมหีบทั้งสองซึ่งทำให้เฟิงหยูเองถอนหายใจกับความจริงใจขององค์ชายแปดซวนเทียนหมิงหัวเราะและบอกกับนางว่า“ข้าซื้อของดี ๆ จากภาคใต้มาให้เจ้า หลังจากนั้นข้าจะส่งพวกมันไปที่คฤหาสน์ของเจ้า”ทั้งสองคุยกันและหัวเราะขณะที่พวกเขามาถึงที่คฤหาสน์ของตระกูลหลู่หลู่ซ่งเพิ่งกลับมาจากราชสำนักไม่นาน เมื่อเห็นว่าซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองมาเยี่ยมเยียนเป็นการส่วนตัว เขาก็ค่อนข้างหวาดกลัว เขาคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ขณะที่ทุกคนในครอบครัวคุกเข่าด้วยความกลัว หลู่ซ่งทนไม่ได้และถามว่า “องค์ชายเก้า, องค์หญิงจี่อัน มีเรื่องสำคัญอะไรหรือพะยะค่ะ ? ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้าและโบกมือของเขาบ่าวรับใช้ยกหีบสองใบ และในที่สุดเขาก็กล่าวกับหลู่ซ่ง “การกลับมาจากภาคใต้ในครั้งนี้ข้ากลับมาก่อน องค์ชายแปดขอให้ข้านำของมาให้คุณหนูตระกูลหลู่” หลังจากพูดอย่างนี้เขาชี้ไปที่หีบทั้งสอง และกล่าวต่อ“ส่วนใหญ่เป็นเครื่องประดับและเสื้อผ้า ในภาคใต้ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีเสนาบดีหลู่ให้คุณหนูมารับของ ! ”หลู่ซ่งตกใจเขาไม่เคยคิดเลยว่าซวนเทียนหมิงมาเพื่อช่วยองค์ชายแปดส่งมอบของกำนัล และเขาก็แปลกใจยิ่งกว่าที่องค์ชายแปดได้เต
